ZAMAZİNGO

Bugün size ülkede geleceğe dair umutları yeşerten, mutlu eden bir haberden bahsedeceğiz.

Yakınma deyince aklınıza eminim hızlıca gelebilecek bazı yüzler vardır. Bu kişiler sıkıntılı, huzursuz duygu durumları, daha çok felaket senaryolarını içeren olumsuz bakış açıları, karamsar ve söylenen halleriyle zihnimizde yer etmişlerdir. Biz onların bardağın boş tarafını görme eğilimi olduğunu düşünürken, onlar sıklıkla kendilerinin “gerçekçi” olduklarını savunurlar.

Evet çok parlak gündemi olan bir ülkede yaşamıyoruz, dünyanın pek çok diğer yerinde de hayat pek yolunda gitmiyor. İnsanlığın üzerinde durduğu dalı kesmeye devam ettiği aşikar. Ancak tablo böyle olmasa dahi gündelik olaylarda, ilişkilerde önce olumsuzlukları gören ve bunu tekrar ve tekrar dert edinen ve psikolojideki karşılığı ile olayları bir çeşit düşünsel geviş getirme (ruminasyon) şeklinde yaşayan kişiler var. Ve bu hal yavaş ve derinden önce kişiyi sonra toplumu hasta ediyor. Şöyle düşünün; insanlar daha çok duygusal beyinleri ile karar alıyorlar ve kaygı ile sıkıntı insanlar arasında en çabuk bulaşan duygularken, bu olumsuz düşünme hali insan bünyesini nasıl etkiler? Giderek daha çok kişinin olumsuz düşündüğü, yakındığı ve sıkıntılı ruh haline sahip olduğu bir toplum nasıl bir organizmaya dönüşür ya da “nasıl çıkılır bu şekilde karanlıklardan aydınlıklara”?

Kişilerarası ilişkilerdeki olumsuz davranışlar, özellikle de yakınma, alay etme, zorbalık davranışları üzerine çalışan sosyal psikolog Dr. Robin Kowalski yakınmanın bugünlerde kültürün bir parçası olduğunu, birçok kişinin hiç farkında dahi olmadan süreğen şekilde yakındığını söylemektedir. Burada bir parantez açmak gerekirse tabii ki bunu zaman zaman herkesin biraz yapmasında hiçbir gariplik yoktur. Problemli olan bazı kişilerin “kronik yakınmacılara” dönüşmüş olması ve bunun bir çeşit olumsuzluklarla baş etme mekanizması olarak kullanılmasıdır. Oysa yakınmak bir baş etme şekli değildir, dahası yakınma, beynin fizik yapısını kaygılı ve depresif olma yönünde yeniden şekillendirirken eylemsizliğe giden yolu açan ve sonuçta toplumu işlevsizleştiren bir etkiye sahiptir. Araştırmalar sürekli “pozitif olma” yönündeki zorlamanın sağlıksızlığı kadar, yakınma şeklinde dışa vurulan olumsuz düşünme şeklinin de sağlıksızlığından bahsetmektedir.

Peki “yakınma” beyni nasıl etkiler?

Yakınmanın beyin üzerindeki etkisini anlayabilmek için basitçe beynin birkaç çalışma prensibini bilmeliyiz. Mesela:

Birlikte ateşlenen nöronlar (sinir hücreleri) birlikte bağlanır!
Nöropsikolojinin babası olarak görülen Donald O. Hebb’in nörofizyolojik öğrenme kuramında öğrenmede duyguların ve nöronlar (sinir hücreleri) arasında kurulan etkileşimin öneminden bahsetmiştir. Yani bir şey düşündüğümüzde veya bir duygu ya da beden duyumu hissettiğimizde, beynimizde binlerce nöron tetiklenmekte ve bir nöral ağ oluşturmak için bir araya gelmektedir. Yaşam deneyimleri sonucu oluşan tekrarlayıcı düşünceler; beynin aynı nöronları tetiklemeyi öğrenmesini sağlar. Yani pratik ettiğinde ustalaşır. Dolayısıyla basitçe zihninizi sürekli eleştiri, endişe ve mağduriyet ile meşgul tutarsanız, beyniniz benzer durumlarda aynı düşünceleri getirmeyi daha kolay bulacaktır. Çünkü beyin, düşünce örüntüleri ile karşılaşılan durumlara olumlu ya da olumsuz tepki verilmesi arasında bağlantılar kurar. Böylece düşünceler beyni yeniden şekillendirirken, aslında gerçekliğin fiziksel yapısı da değişmeye başlar.

En kısa yol yarışı kazanır!
Daha güçlü bağlanan nöronlar (daha sık düşünme yoluyla) bizim kişiliğimizi  belirleyen bileşenleri (zeka, beceriler, yatkınlıklar, en kolay ulaşılabilen düşünceler gibi) temsil etmeye başlar. Şöyle düşünün topu birbirlerine atan iki çift var. Bir çift birbirine 10 adım uzaklıkta diğer çift 100 adım uzaklıkta duruyor. Her çiftten bir kişi karşıda bekleyen partnerine tam olarak aynı anda ve aynı hızda topu atıyor. Topu ilk yakalayan takım kişisel kararınızı ve ruh halinizi belirleyecek olandır. Sizce hangi takım topu önce yakalar?  Temel uzaklık, zaman ve hıza yönelik fizik kuralları der ki 10 adım uzaklıkta olan her zaman önce yakalar. Bu basitçe düşüncelerin de nasıl çalıştığının örneğidir. Düşünceler tekrar edilme yoluyla, sizin eğilimlerinizi temsil eden nöron çiftlerini birbirine daha yakın hale getirir ve bir fikir oluşturmanız gerektiğinde alacağı her zaman mesafe daha yakın olan kazanır. Yani siz kendinizi sıklıkla önce olumsuz ihtimali düşünürken buluyor olabilirsiniz.

Ayna nöronlar
1990’larda maymunlarla yapılan deneylerde fark edilen ve sinirbilimci Vilayanur Ramachandran’ın  “bilim dünyası için DNA’nın keşfinden daha önemli bir aşamadır” dediği ayna nöronlar; beyinde bir hareketi kendimiz yaptığımız ve aynı hareketi yapan birini gözlemlediğimiz durumların her ikisinde de aynı şekilde ateşlenen nöronlar olduğunu öğrenmemizi sağlamıştır. Yani sadece izleyerek de beynimizde yaptığımız da olduğu gibi aktive olan bölümler söz konusudur. Dolayısıyla beyni değiştiren sadece kendimiz değiliz, başkalarının yaptıkları ve söyledikleri de aynı etkiyi yapabilme gücüne sahip. İlginç olan bunun sadece davranışa özgü bir durum değil, duygular içinde geçerli olmasıdır. Yani biz birinin herhangi bir duyguyu (öfke, üzüntü, mutluluk gibi) yaşadığını gördüğümüzde, beynimiz o kişinin ne yaşadığını canlandırabilmek için aynı duyguyu çağırmaya çalışır. Bunu da beynimizdeki aynı nöronları ateşleyerek yapar. Böylece gözlemlediğiniz duygu ile ilişki kurabilirsiniz. Buna esasen empati diyoruz. Bu durum üzgün biri ile karşılaşınca üzülmemizi, öfkeli kişiler arasında daha gergin ve öfkeli oluşumuzu, biri esneyince esnememizi açıklıyor. Dolayısıyla sadece sizin değil çevrenizdekilerin de nasıl düşündüğü ve hareket ettiği önem kazanıyor. Yine burada yakınlarımızın zor zamanlarında yanında olmayacağımız, onları dinlemeyeceğimiz ya da hayatımızdaki olumsuzlukları konuşmayacağımız anlamına gelmediği ile ilişkili bir parantez daha açmak gerektiğini düşünüyorum. Aksine olumlu ya da olumsuz her duygunun yaşanması ve paylaşılması daha önce diğer yazılarda da belirttiğim gibi sağlıklıdır. Problemli olan tekrar ve tekrar aynı olumsuz düşünceyi tıpkı geviş getirircesine düşünme ve yaşama halidir!

Stres hormonu: Kortizol
Bahsettiğimiz tüm bu olumsuz bakış açısı ve gelip-geçici konulara ilişkin yakınma hali aslında sonuçta hemen her zaman strese neden olmaktadır. Ve beyin stresle ilişkili nöronları ateşlediğinde bağışıklık sistemi zayıflamakta, kan basıncı yükselmekte, öğrenme ve hafıza süreçleri olumsuz etkilenmekte ve kolestrol, obezite, kalp hastalıkları gibi pek çok olumsuz durum oluşabilmektedir. Kronik stres ve yüksek kortizol düzeyi ruhsal hastalık riskini arttırırken, dayanıklılığı azaltmaktadır.

Eğer bu tür bir kronik yakınma halinin içinde olduğunu düşünüyorsanız, aşağıdakileri deneyerek bir değişim sürecini başlatabilirsiniz:
Yakınmaya başladığınız anda kendinizi yakalayıp durdurarak,
Kendinize hayatınızdaki olumlu şeyleri daha sık hatırlatarak (olumlu düşünmenin mesafesini kısaltma pratiği; birbirine 10 adım uzak olan çift örneğini hatırlayarak)
Yakınmak yerine “eleştirel düşünmeyi” öğrenerek (genellikle olumlu değişimler eleştirel düşünme ile gelmektedir).

Sonuç olarak beynin tüm bu çalışma prensiplerine bakıldığında “olayları, kişileri ve durumları değiştiremediğimiz zamanlarda ne yapabileceğimizin” formülü nettir: Kendi düşünme şeklimizle uğraşmak ve “kronik yakınmacılara” ya bu hali fark ettirmek ya da uzak durmak! Karanlıklardan aydınlıklara çıkmanın tek yolu akıl sağlığımızı koruma sorumluluğunu unutmamak ve ilham veren, motive eden, eleştirel düşünmeyi öğreten ve teşvik eden ortamlarda bulunmaktır. Aksi durumda giderek artan bir olumsuzluk sarmalında daha kötü hissetme ve negatif hipnoz altında hareketsiz kalma ihtimali oldukça yüksek görünmektedir. Daha güzel günler yakınanlarla değil, olumlu düşünüp harekete geçenlerle mümkün olabilecektir.

Kaynak: ht hayat hilal çerçel

Bugün yargılamayacağım….
Hiç kendinize bir gün, yanlızca tek bir gün boyunca hiç kimseyi yargılamama ve herkesi olduğu gibi kabul etme fırsatı verdiniz mi?
Çoğumuz bunu yapmanın çok zor olduğunu düşünürüz.
Birisini yargılamadan, bırakalım koca bir günü birkaç dakika geçirmek bile pek ender raslanan bir durumdur.
Üzerinde azıcık düşünürsek, ne kadar sık kendimizi ve başkalarını yargıladığımızı fark ederek dehşete kapılırız.
Yargılayıcı olmaya son vermenin olanaksız olduğunu bile düşündüğümüz olur.
Oysa gerekli olan yargılayıcı olmaktan vazgeçmeye istekli olmak ve mükemmeliyetçilik anlayışından uzak durmaktır.
Çoğumuz dar görüşlülük diyebileceğimiz bir kusuru vardır; insanları bir bütün olarak göremeyiz.
Karşımızdaki insanını tek bir özelliğine takılır ve bu yalıtılmış özelliği de hatalı buluruz.
Buna şaşırmamalı; hepimiz yapıcı eleştiri adı altında tebdili kıyafet etmiş yanlış buluculuğu öne çıkaran okul ve ev ortamlarında yetiştirildik.
Kendimiz, aynı hatayı eşlerimiz, çocuklarımız, arkadaşlarımız ve hatta tesadüfen tanıştığımız insanlara karşı işlerken yakaladığımızda, zihnimizi yatıştırmanın, düşüncelerimizi tahlil etmenin ve yanlış buluculuğun geçmiş deneyimlerimizin sonuçlarından kaynaklandığını bilince çıkarmanın pek çok yararı olurdu.
Geçmişten kalma kötü bir alışkanlık olan başkalarını değerlendirmek ve karşı değerlendirmeyi davet etmek, en iyi koşullarda şartlı sevgiyi, kötüsünde ise korkuya yol açar.
Sevgi kaşifliği kararımızı pekiştirdiğimizde insanların iyi yanları üzerinde yoğunlaşmak ve zaaflarını bağışlamak kolaylaşacaktır.
Ancak bu anlayışı kendimiz dahil herkese eşit olarak uygulamalıyız ki istisnasız bütün insanları ve kendimizi sevgiyle görmeyi başaralım.
Yargılamamak, korkudan kurtulmanın ve sevgiyi hissetmenin başka bir yoludur.
Başkalarını yargılamamayı ve oldukları gibi kabul etmeyi öğrendiğinizde, kendimizi de olduğumuz gibi kabul etmeyi öğrenmiş oluruz.
Düşündüğümüz, söylediğimiz ya da yaptığımız her şey bir bumerang gibi bize geri döner.
Yargılarımız, eleştiri, hiddet ve diğer saldırı biçimleri halini aldığında bize geri döner.
Yargıda bulunmaktan kaçındığımızda ve insanlara yanlızca sevgiyle yaklaştığımızda geriye gelen de sevgi olur.
* Gerald JAMPOLSKY

Fiziksel sınırlarımızı ezip geçmek ne kadar sağlıksız ve yersizse, duygusal sınırlarımızı ezip geçmek de bir o kadar acemice ve faydasızdır.
Yoga pratiklerimiz esnasında güçlü duygular ortaya çıktığında ilk farketmemiz gereken şey şudur: “Yalnız değilim!”. Bir çok kişi çalışmaları esnasında sıkıntılı duygular ve hatta neşeli duygular hissediyor. Diğerlerinin de aynı yoldan geçtiğini- ve güzel bir şekilde atlattığını-  bilmek, o an duyduğumuz kaygıyı azatlaya yardımcı oluyor.
Bilmemiz gereken ikinci şey ise kişisel sağlıkla ilgili internetten alınan tavsiyeler: Ben bir doktor değilim ve size teşhis koyamam ve fiziksel sağlığınızla ilgili size reçete yazamam, aynı şekilde bir psikoterapist de değilim ve duygusal bir krizi atlatmanız için size ihtiyacınız olan danışmanlığı veremem. Psikoterapist olsaydım bile;  uzak mesafe, sizin durumunuzla ilgili eksik bilgiler ve yanlış anlaşılmalar nedeniyle internetten tavsiye almanız tehlikeli olurdu dolayısıyla size yapacağım danışmanlığın bir faydası olmazdı. Tüm bunlar göz önüne alındığında yine de size -neler olduğunu anlamanız ve durumunuzla başa çıkarken nasıl bir yaklaşım kullanacağınıza karar vermeniz için-  seçeceğiniz doktora söyleyebileceğiniz bazı görüşler sunabilirim.
Hepimizin dokularında problemler var, bir başka deyişle, vücutlarımızda duygular biriktiriyoruz. Başka nerede olabilirler?
Duygular bir bulut sunucusunda (cloud server) ya da internette depolanmıyor. Onlar sizin içinizdeler çok yakındalar ve bir anda ortaya çıkmayı bekliyorlar.
Yoga dansı bir nevi sınırlarımızla oynamaktır: en derin noktalara yaklaşırız, hiçbir zaman o noktaya varmayız ve o sınıra güvenli biçimde tekrar gidebilir miyiz diye bir bakmak için geri çekiliriz. Bu bir sanattır: Hiçbir zaman en derine inmemek ama sürekli; ilginç hislerin olduğu, kesinlikle bir şeylerin olduğu  o sınıra doğru ilerlemek; fakat hiçbir zaman vücudu parçalama riskine girmeyiz.
Sınırlar hakkında düşününce çoğu zaman fiziksel açıdan düşünürüz ve yukarıdakileri okuduğunuzda gözünüzde böyle bir görüntü canlanmış olabilir ama duygusal, zihinsel ve spiritüel sınırlarımız da vardır. Fiziksel sınırlarımızı ezip geçmek ne kadar sağlıksız ve yersizse, duygusal sınırlarımızı ezip geçmek de bir o kadar acemice ve faydasızdır. Hareket açıklığımızı engelleyen dokuları zedeleyebileceğimiz gibi, kişiler arası ilişkilerimize ve yaşam tarzımıza dair hareket açıklığımızı engelleyen “duygusal dokularımızı” da zedeleyebiliriz. Bu takılıp kalmış, kasılmış alanlar üzerinde çalışmak acılı olabilir ve yoga çalışmalarımızda yalnızca bir yere kadar açılabiliriz ve zedelenmiş dokuları onardığımızdan emin olmak için profesyonel danışmanlık gerekir.
Fizyoterapistlerin “canınızı acıtmaya” ehliyeti vardır çünkü yaralı dokuları düzeltmek için bu gerekir, aynı şekilde psikoterapistler de ruhsal hasarlarınızı onarmak için sizi acı veren noktalara götürebilir. Yoga eğitmenleri bu kadar ehliyetli değildir dolayısıyla yoga çalışmamızda tek yapabildiğimiz ve hatta yapmamız gereken şey, tıkanıklıkların /blokajların sınırları üzerinde çalışmaktır.
Bazılarının tek ihtiyacı bu olabilir. Dolayısıyla böyle olduğunu farzedersek, bunu çözmek için yogada ne yapabiliriz?
Cevap yine, bilinçli bir şekilde sınırlarınla oynamak olacaktır.
İçimizdeki temel duygular; koruma, iyileşme ve gelişim için vardır. Doğal olarak kötü değildirler: aslında tüm yaşamımız için çok gereklidirler. Ama bazen duygular acemice uyandırılır ve böyle durumlarda yapmamız gereken şey bu duygunun bize yaşattığı deneyimi olduğu gibi, tarafsız olarak değerlendirmektir.
Gerçek hayattan bir örnek verelim; diyelim ki yakın zamanda güçlü bir korku hissetmeye başladınız, içinde bulunduğunuz yoga pozundan çaresizce çıkmak istiyorsunuz, içinizden çığlık atmak geliyor. Tıpkı bir Yin Yoga dersinde bir öğrencimin Dragonfly/Yusufçuk  pozundayken “Göğsümde bir baskı var!” dediği andaki gibi…Bu öğrencim bir yılı aşkın bir süredir yin yoga yapıyordu ve birden bire ortaya çıkan bu korku şaşırtıcı ve kaygılandırıcıydı. Bu ne anlama geliyor ve bu öğrenci ne yapmalı?
Öncelikle bunu yaşayan tek kişi olmadığınızı farkedin. Yola yolculuğunuzun bir yerinde bazı duygular ortaya çıkabilir. Yoganın sadece fiziksel dokularda değil bütün vücutta çalıştığını göz önünde bulundurursanız bu çok doğaldır. Daha sonra, bu duyguların derinliğini inceleyin ve sadece yoga yaparken ortaya çıkıyor yoksa hayatınızın diğer anlarında da ortaya çıkıyor mu bunu inceleyin çünkü eğer diğer anlarda da oluyorsa bunun nedenlerini anlamak ve üzerinde çalışmak için profesyonel yardım almanız gerekebilir. Son olarak bilin ki bu; yoga pratiğinizde derinleşmek için, yoga pozlarının ötesine geçip kendi var oluşunuzun derinliklerini keşfetmek için harika bir fırsattır.
Ashtanga yogayı ilk kez yapan iki Amerikalıdan biri olan David Williams, bir zamanlar farketti ki yoga, görünmeyendir. Demek istiyor ki gerçek yoga süreci, vücutlarımızı soktuğumuz şekillerin derininde bir yerde gelişir, nefes ve içimizde neler olup bittiğine kulak verme şeklimizle ilgilidir. Bu, güçlü duygusal tepkinizin size sunduğu bir davettir. Duyguya kör bir şekilde veya otomatik bir şekilde tepki vermek yerine kabul ve merak ile yaklaşın. Kendinize gerçekte ne olup bittiğini sorun: “Bu nedir?”
Hem Hintli yogiler hem de Çin’Deki Daoist yogiler belirli duygularla vücudun belirli bölgeleri arasında korelasyon olduğunu farkettiler: korkunun merkezi böbreklerde, öfke karaciğerde, endişe midede, dehşet kalpte ve keder akciğerlerde. Bu ilişkiler biz Batı’lılar için bile sezgisel olarak çok şey ifade ediyor. Kederlendiğimizde akciğerlerimizde spazm oluşur, korktuğumuzda kalp atışlarımız değişir (veya kalp krizi yaşayabiliriz, “ölesiye korkmuşuzdur”), sinirlendiğimizde ülserimiz artar, karaciğerimiz zarar gördüğünde sinirden kudurur sevdiklerimizi kırarız (alkolik kişilerin aileleri bu duruma çok aşinadır) ve korktuğumuzda böbreküstü bezlerimiz aktive olarak bizi kaçmaya ya da savaşmaya hazırlar. Neyse ki bir yandan da iyi duyguların yararını görürüz: güzelliklerin yeri akciğerlerdir, keyfin yeri kalptir, yaratıcılığın yeri midedir, sevecenlik ve nezaket karaciğerdedir ve bilgelik böbreklerdedir.
Yoga pozları vücudu fiziksel ve enerjetik olarak çalıştırır, vücudun önemli organlarına denk gelen meridyen hatlarını uyarır ve zaman zaman güçlü duygusal tepkiler meydana gelir. Yusufçuk pozunda korku yaşayan kadın örneğinde bu kişi karaciğer ve böbrek meridyenlerinin geçtiği iç bacak kaslarında (addüktör kas grubu) derin bir gerilim yaratmış olabilir. Eğer karaciğer ve böbreklerle ilişkili organlarda ruhsal veya duygusal bir blokaj/tıkanıklık varsa bu gerilim duygusal bir tepkiyi tetiklemiş olabilir.
Duygusal tepkinin sebebi ne olursa olsun reçete aynı: tarafsız bir farkındalık. Olanı değiştirmeye çalışmadan, kaçmadan, ümitsizlik veya vazgeçişle teslim olmadan izlemeye çalışın. Tabii ki başında söylediğim gibi eğer sınırınızı geçtiğinizi hissediyorsanız ve çok derin bir duygu durumu içindeyseniz o zaman pozdan çıkın! Ama duygular sadce ilgi çekiciyse, tehlikeli değilse, kalın ve bu deneyimi olduğu gibi gözlemleyin. İşte şimdi çok ilginç bir şey olmak üzere, bunu kaçırmayın!
Sürekli kendinize sorun: “Bu nedir?”
Duyguları ve beraberinde gelen fiziksel hisleri detaylı olarak aklınızda tutun: Ne hissediyorsunuz, nefesiniz nasıl, kalp atışlarınız nasıl, çenenizde, omuzlarınızda, boynunuzda artan bir gerginlik var mı? Örneğin korkuyorsanız korkunun nasıl hissettirdiğine bakın: “nefesim kısa ve değişken, omuzlarım gergin, düşüncelerim bulanık ve odaklanamıyorum.” Bu hisleri iyi ya da kötü diye yargılamayın ve değiştirmeye çalışmayın sadece olduğu gibi gözlemleyin.
Özetle, bir yoga çalışmasının ortasında güçlü bir duygu ortaya çıkarsa ona kulak verin. Eğer çok güçlüyse pozdan çıkın ve hatta belki o gün için çalışmayı bırakın. Eğer bu durum artık hiç pratik yapamayacağınız kadar yüksek bir dereceye gelirse deneyimli bir yoga eğitmeninden veya bir danışmandan yardım isteyin. Ama duygular ilginç ve tehlikesizse, yoga pratiğinizi yeni bir seviyeye yükseltecek olan bu fırsatı kullanın: dibe kadar gitmeden duyguların sınırlarıyla oynamak. Gerçekte ne olduğunu, hiçbir şey ekleyip çıkarmadan, gözlemlemeye çalışın.
Son bir fikir için Rod Stryker’dan alıntı yapacağım: “Bir yoga dersinde daha önce hiç gülmediyseniz veya ağlamadıysanız, ne duruyorsunuz?”
Bernie Clark
*Bu yazı, Bernie Clark’ın onayı alınarak, kendisinin “Issues in our Tissues: Looking at the Emotions We Store in Our Bodies.” adlı makalesinin Türkçe’ye çevrilmiş halidir. Bu sitede yayınlanan tüm çeviriler YogaTurk yazarına aittir.

Art : Najib Chakchem
Çekim Yasası her zaman işler ancak hangi duygu durumundaysanız ona göre işler.
İstediğiniz durumlar sadece anda kaldığınızda gerçekleşir.
Sıkıntılı bir duygu durumundayken bizler anda kalamayız ve istediğimiz durum için ne kadar çabalasak ta bu durum gerçekleşmez.
İmgeleme yaparken hissetmemiz gerekir. Bu olumlu hissi de kendimizi kandırarak hissedemeyiz.
– İstediğiniz şey hangi durumda gerçekleşir?
Diğer bir anlamda anda nasıl kalırız?
Duygu durumunuz akışta yani tam ve bütün olduğumuz durumda.
– Duygu durumumu olumlama yaparak düzeltebilir miyim? Olumlama yapıyorum olmuyor ..
Bu durumda sadece olumlama yapmak yeterli değildir bu kendimizi kandırmak olur çünkü zihnimiz bu durumdayken sürekli konuşur.
Düzenli olarak günlük bir çalışmamız olmadan zihnimizi eğitmekten bahsedemeyiz.
Anda kalabilmenin ön şartı da diyebiliriz.
Pozitif duygu durumuna ancak yaşadığınız üzüntü/sıkıntı ile ilgili olayın duygusal yükünü boşaltarak ulaşabiliriz.
Bu durumla yüzleşip, onu yaratan duygu neyse tam olarak hissetmemizi gerektirir. Acıdan kaçmak sadece dengeyi ertelemek olur.
Yine farklı insanlarla benzer bir durum karşımıza çıkar ve eninde sonunda kaçtığımız neyse yüzleşiriz.
Bu dünyada kaçış hiçbir zaman yoktur.
Sizi seven üzme canını boş ver diyen arkadaşlarınıza da dikkat! Sizi yoldan çıkartmasınlar.
Durumla tam olarak yüzleşin, acı neyse tam olarak hissedin, duyguyu boşaltıp dersi görün; ki bir daha başınıza gelmesin.
Vorteks alanındaki pozitif tezahürün olması için öncelikle bu duygusal özgürleşmenin ve yüzleşmenin gerçekleşmesi gerekir.
Duygusal özgürleşme için en önemlisi kuvvetli bir niyet ve de pek çok çalışma bulunmaktadır. Bunun yanı sıra kendiniz günlük egzersizlerde yapabilirsiniz.
Duygusal yükleriniz bütünlendikten sonra ihtiyacınız olan artık sizindir.
* Alıntı

Enerjinizi yükseltmek için 8 aralık perşembe 11.00-15.00 arası reiki 1 veya 10 aralık ctesi 14.00-1.800 arası reiki 1

14 aralık carşamba 19.30-22.00 arası dolunayda geçmişin yüklerini bırakma

17 aralık ctesi 10.00-18.00 arası kendini sev hayatını iyileştir

veya 24 aralık ctesi 10..00-19.30 arası Access bar bilinçaltı temizliği seminerlerime katılabilirsiniz.

Rez tel Anette 0536 798 68 68