ZAMAZİNGO

***

Aşkını dile getirdiği olay inanılmazdı:  “1916 yılından 1919 yılına kadar bir kadına deli gibi aşık oldum… Bu kadın yazın adada otururdu…  Ben de orada idim…  Deli divane olmuştum…  Sonbahar’da Nişantaşı’ndaki evini düzenlemek için İstanbul’a inerdi…  1916 Sonbaharı’nda yine İstanbul’a iniyordu…  Ben müthiş muzdariptim… Artık vapur giderken iskeleden mendil sallamalar, ağlamalar…  O gidinceye kadar Ada dopdolu idi…  Gider gitmez benim için boşalıverirdi… Tam o günlerde Berlin Büyükelçisi Hakkı Paşa İstanbul’a dönecek lafı çıktı… Hakkı Paşa, benimkinin uzaktan akrabası oluyordu ve İstanbul’a  geldiğinde geceler düzenler, İstanbul’un bütün güzel kadınlarını  çağırırdı…
Benimki de oralara gidecek diye içim burkuluyordu… Hatta kendisine bu endişemi söylemiştim… Gitmeyeceğine yemin etmişti… Bir gece Ada Oteli’nde otururken, yandaki iki kişinin ‘Berlin  Büyükelçisi bu gece davet veriyor… İstanbul’daki bütün güzel  kadınlar davetli’ lafını ettiklerini duydum…

***

Müthiş bir acıyla yerimden kalktım…  İskeleye doğru gittim… Son vapur çoktan kalkmıştı…  Sert bir lodos esiyordu… Deniz karmakarışıktı, ancak ne olursa  olsun, sandalla Maltepe’ye geçmeye karar verdim… Sandalcılara gittim, yanaşmıyorlardı…  Çok para verince biri ikna oldu…  Açıldık, bir süre sonra lodos büsbütün arttı…  Denizde çalkalanıp duruyorduk… Sandalcı bana küfretmeye başlamıştı…  Ölmek üzereydik, ama ben sadece sevgilimin katıldığı geceyi düşünerek  müthiş bir kıskançlık duyuyor ve bir an önce orada olmak istiyordum… Sırılsıklam Maltepe’ye gelebildik… Hemen bir kahvehaneye gidip, araba bulmaya çalıştım…  Yoktu…  Bunun üzerine Maltepe’den Bostancı’ya yürümeye karar verdim…  Tren yoluna çıkarak koşmaya başladım… Maltepe-Bostancı arasının bu kadar uzun olduğunu o zamana kadar fark  etmemiştim…” “Kan ter içinde Bostancı’ya geldim…  Vakit hayli geçti…  Karakola gittim. ‘Bana bir araba bulunuz hastam var’ dedim… Aradılar taradılar birini buldular..  Yine bir sürü para verdim…
Arabayla yola koyuldum…  Kadıköy, oradan Üsküdar… Karşıya geçtim. Doğru Nişantaşı!..  Sevgilimin oturduğu apartmanın kapıcısı ahbabımdı. Penceresini vurarak
onu uyandırdım. ‘Benimki evde mi’ diye sordum? Adam halime bakıp şaşırdı: ‘Evde, bu akşam çıkmadı!’ dedi, ‘Ne  diyorsun diye bağırdım?’ Bütün katettiğim mesafe sanki başıma  yıkılmıştı. Eve kaçta geldiğini araştırttım.. Sözüne inanamıyordum. ‘Çık bir bak! Evde mi?’ diye adamı zorladım…Adam çarnaçar çıktı. Bir münasebetle hizmetçisine sormuş uyuyor!  Demiş… Geldi haber verdi… Sanki dünyalar benim oldu…  Apartmanın karşısında bir arabacı meyhanesi vardı. Orada sabaha kadar içtim…  Sabahleyin, doğru eve çıktım… Benim halim berbat. Toz toprak içinde
olduğumu görünce şaşırdı ve hemen anladı… Sarmaşdolaş olduk…”

***

Yahya Kemal deli gibi aşıktı, ama evlenmekten hayatı boyunca korkmuştu…  Belki, böylesi bir kadına hiçbir zaman sahip olamayacağını bilmekten,  belki o beraberlikte ters bir olaydan ürkmekten, belki de genç Nazım  Hikmet’ten ve etraf ne der diye ürkmekten?.. O günlerde Celile Hanım, Yahya Kemal’e bir mektup yazdı, şöyle diyordu:  “Bugün Pazar belki gelirsin diye üç vapurunu pencerede bekledim…  Gelmedin mahzun oldum…  Verdiğin konferansa gelmedim, kalabalıktır memnun olmazsın diye, fakat  hep aklım sende idi… Çok çok göreceğim geldi…  Beni niye aramadın…  Sana gücendim canımın içi, pek göreceğim geldi… Ben o günden beri  yani Salı gününden beri evdeyim, dikiş dikiyorum… Evimiz için  çalışıyorum…” Hiçbir zaman o evlilik olmadı…  Yahya Kemal hep kaçtı o evlilikten ve beraberlikten…

***

Öldüğünde evraklarının arasından içinde kurumuş iki yaprak bulunan bir  zarf çıktı Yahya Kemal’in…  Şöyle yazıyordu: “Bu zarfın içindeki hatıra, 19 Ağustos 1930’da Sirkeci garında gece  saat 10’da veda ettiğim aziz bir kadının göğsündeki çiçektendir…  Koparıp verdiği bu iki yaprağı daima muhafaza edeceğim…”  Celile muhtemelen bu aşkın devam etmeyeceğini anladığı gece Paris’e  giderken, Sirkeci Garı’nda vermişti Yahya Kemal’e göğsünde duran o iki  yapraklı çiçeği…

SESSİZ GEMİ…

Yahya Kemal’in Sessiz Gemi’si “hep ölüme yazılmış bir şiir olarak” bilinir…
Oysa demir alıp bu limandan kalkan gemi…
Sallanmaz o kalkışta ne mendil ne de bir kol dizeleri…
Yahya Kemal’in hayatındaki en büyük aşkı olan Celile’sinin Ada’dan
gemiyle İstanbul’a uzaklaşışı esnasında yaşadığı çaresizliği
anlatır…

Ölümdür elbette Sessiz Gemi’nin konusu…
Ama aşkta aranan ölümdür ve Celile’nin ardından ada limanında
bakakalan Yahya Kemal’den esintiler içerir…

Dünyada sevilmiş ve seven nafile bekler…
Bilmez ki giden sevgililer dönmeyecekler…
Birçok gidenin her biri memnun ki yerinden…
Birçok seneler geçti dönen yok seferinden