ailedeki problemlere fazla burnunu sokan çocuklar hayata bakamaz, işin ne önüne baksana çocuk:))
ayrıca ebeveynin çocukla arkadaş olması gibi modernize edilmiş bir ililşki dengesizliği de çocuğa çok zararlı,
eşiyle sorunlarını çocuklarına anlatanlar da çocuğa en büyük düşmanlığı yapıyor…
Savgito Liebermeister
Hayatın bana bir özür borcun var diyorsanız..???
bilmelisiniz ki..
Hayatın hiç kimseye bir borcu yoktur.
Belki……
Yaşayan bizlerin zaman zaman…. hayata özür borçları olabilir.?
Onun sunduklarını iyi DEĞERLENDİREMEDİĞİMİZ için..
Ona doğru DÜRÜST davranamadığımız için
Hatta hatta zaman zaman ona ŞAKA yaptığımız için..
Herkesin…..veya herkesin demeyelim ama
Pek çoğumuzun hayata özür borcu vardır.
Oysa hayatın hiç birimize özür borcu yoktur..
Burada bir suçlu yok
Siz de suçlu değilsiniz.?
Kalem de siz kağıt da
Silgi de sizde hayat da
haydi tekarar deneyin…
Tüm dünyayı değiştirmemize hiç gerek yok; yalnızca kendimizii değiştirdiğimizde dünyayı değiştirmeye zaten başlamışdır bile çünkü biz de onun bir parçasıyız.Tek bir insan bile değiştiğinde bu değişlik binlerce insana yayılacaktır.Tıpkı zincirin halkaları gibi…♥
Bu, muazzam şekilde güçlü bir tekniktir. Bu şekilde düşünmeye başla: sokakta yürürken geçip giden insanların rüya olduklarını düşün. Dükkânlar, esnaf, müşteriler ve gelip giden insanlar hep rüyadır. Evler, otobüsler, tren, uçak, hepsi rüyadır. Bunu yaptığında hemen içinde oluşan muazzam bir şeyden dolayı şaşkınlık içinde kalırsın.
“Bütün her şey bir rüya,” diye düşündüğün anda, birden bire görüşünde bir şimşek çakar: “Ben de bir rüyayım,” diye düşünürsün. Çünkü eğer görülen bir rüyaysa, bu “ben” kimdir? Eğer nesne bir rüyaysa, özne de bir rüyadır. Eğe nesne sahteyse, özne nasıl gerçek olabilir? Mümkün değildir. Her şeyi bir rüya olarak seyredersen, birden varlığından bir şeyin ayrıldığını görürsün: bu, ego fikridir.
Bu egodan kurtulmak için yegâne ve en kolay yoldur. Sadece dene―bu şekilde meditasyon yap. Bu şekilde meditasyon yapmaya devam ederek, bir gün mucize gerçekleşir: içine bakarsın ve egoyu orada göremezsin
Ne güzel cahildik, Televizyon yoktu. Gazete de her zaman olmazdı. Öyle güzel cahildik ki, keyfimiz bozulmazdı hiç! Dışarıda kar… Ama kuzine içten içe öyle yanıyor ki. Kuzinenin üzerinde demir maşa… Maşanın üzerinde de ekmek dilimleri. Aydınlık bir kış sabahı ve kızarmış ekmek kokusu…
Sucuk lükstü. Yumurta lezzetli. Ekmek her zaman ekmek gibi… Bir kez olsun kümesten yumurta almamış, bir kez olsun o kızarmış ekmeğin kokusunu duymamış ve fakat alışveriş merkezlerinin restoran katlarında boğucu bir gürültü ve havasızlık içinde hamburger keyfine fit olmuş çocuklar ve gençler için ben ne kadar yaşlıyım…
Dışarıda kar… İçeride kanaat… İçeride huzur… Televizyon yoktu. Gazete de her zaman olmazdı. Öyle güzel cahildik ki, keyfimiz bozulmazdı hiç! Portakal kabuklarını sobanın üzerine dizer, kokusuna râm olurduk. Kestane közlemek büsbütün bir gecenin akıllara seza mutluluğuydu. Sonra illa ki, büyüklerin anlattığı hikâyeler, hatıralar… Birçoğu arızalı ve tedaviye muhtaç beyinlerden çıkma dizilerin ve filmlerin açtığı hasarlar yerine, geniş ve besleyici bir masal dünyası…
Lezzet bir tarafa, kokuya da hasret kalacağımız kimin aklına gelirdi? Ekmeklerimiz el değerek üretilirdi, sağlıklıydı, lezzetliydi ve mis gibi kokardı. Çay da kokardı… Domates de… Bütün bu nefasete, küçücük bir bakkal dükkânının zenginliği yetiyordu. Dışarıda kar… İçeride huzur… Zam endişesi, doğal gazın kesilme korkusu, yolda kalma telaşı, rejim tehlikesi… Kimin umurunda…
Ne güzel cahildik. Mutluluğun resmini çiziyorduk…
Eğer sevinçlerin, göz yaşların, dansın hakkında samimiysen, er ya da geç seni anlayacak insanlar ortaya çıkar; ve senin kervanına katılırlar… OSHO
ZAMAZİNGO 