ZAMAZİNGO

İnsan yaş aldıkça hayatının daha da kötüye gideceğini düşünse de aslında tecrübe kazanarak hayatını en iyi şekilde nasıl yaşayacağını öğrenir. Bazılarına yaşamın tadını çıkarmanın yaşlanmayı gerektirmesi sinir bozucu gelebilir. Ama hayatın kanunu budur. Zaman geçer, biz yaşlanırız ve her yaş bize birçok şey katar. 40 yaş tam da hayatımızı yönlendirip, sorumluluklarımızı gerçekleştirip kendimize yöneldiğimiz yaşlardır. Bir kadının kendini en iyi tanıdığı yaştır. Bir kadın artık 40 yaşına geldiğinde birçok şeyin farkına vardığı için başka bir sayfa açar hayatında. İşte 40. yaşın bir kadına kattıkları;
1. Kendini daha iyi tanır.

Ergenlik çağını çoktan geçmiş, gençliğini dolu dolu yaşamış, iyisiyle kötüsüyle yetişkin olmanın verdiği acıyı tatmış bir kadın artık kendini çok iyi tanımıştır. Evliyse, çocuklarını da büyütmüşse sorumlulukların en güzelini yerine getirmiştir. Eğer çalışıyorsa, zamanı geldiğinde işinden emekli olup hayatının geri kalanını istediği şekilde nasıl yaşayacağını bilir.
2. Kendini sever.

Çocukluğunda sevmeyi öğrenmemiş, sevgi görmemiş olan bir insan yetişkin olduğunda hayatının bazı dönemlerini bocalayarak, kendine güveni olmadan, hatta kendine acıyarak, sevilmediğine inanarak geçirir. 40 yaşına yaklaştığında artık kendisini sevmenin hayatının geri kalanını huzurlu geçirmesi için yeteceğini öğrenir. İnsanlardan sevgi görmeyi beklemez çünkü hayatını bunu bekleyerek geçirmemesi gerektiğini de yaş aldıkça öğrenmiştir.
3. Hayatında kalmasını istediği insanlar için çaba göstermez.

Bir kadın bir erkeğe nazaran çoğu zaman daha duygusaldır. Dostluklarında, aşk hayatlarında, aile meselelerinde genelde duygusal kararlar almaya meyillidirler. Bu onların bazen zayıf yönleri olur. Bazense en doğru kararlarını duygularını dinlediklerinde alırlar. En önemlisi de hayatından zehirli otları koparıp atmadaki cesaretleridir. Zaten onları gerçekten seven insanları hayatlarında tutmak için bir çaba harcamak zorunda olmadıklarını bilirler. Bu yüzden kendilerini yıpratmazlar.
4. Başkalarının ne düşündüğünü önemsemez.

Uzun zamandır başkalarının ne dediğine göre hayatını yaşayan bir kadın bile 40 yaşına yaklaştığında artık ömrün kısa olduğunu düşünmeye başlar. Artık kendi istediği şekilde hayatını yaşamak ister ve başkalarının söylediklerine pek aldırmaz. Hatta bunu daha önceden yapmadığı için pişman olur. Bundan sonra yaşayacağı günler için gençken olduğu kadar maceralı hevesleri değil, daha yerinde ve huzurlu bir yaşam tercih eder.
5. Daha anaç ve sevgi dolu bir insan olmaya başlar.

40 yaşına yaklaştıkça, daha olgun düşünen bir birey haline gelir insan. Hayatını daha çok sorgulamaya başlar. Ne olursa olsun şükretmeyi öğrenir. Sevdiklerinin kıymetini daha iyi bilir. Sahip olduklarına daha bir sıkı sıkıya bağlanır ve onlar için hayata minnet duyar. Sevgisini göstermeye daha da istekli olur. Gurur, kin, kibir gibi duygulardan sıyrılmayı daha iyi öğrenmiştir. Karşılık beklemeden sevmeyi ve bunun ruhuna nasıl iyi geldiğini tecrübe etmiştir.
6. Ruhun yaşının olmadığını bilir.

Yaş almaya başladığını bilse de önemli olan şeyin aslında ruhun genç kalması olduğunu düşünür. Bu yaşlardaki kadınlarla sohbet etmek bile güzel gelir. Yeri geldiği zaman çocuklaşmayı, yeri geldiği zaman genç bir kız gibi davranmayı, yeri geldiğindeyse olgun bir kadın olmayı iyi bilir. 40 yaşında olan bir yakınınız varsa onunla geçireceğiniz zamanların size neler kattığını göreceksiniz. Çünkü aslında ne yaşlıdırlar, ne de genç. Sizi en iyi onlar anlar bazen. Bu yüzden kafanız karıştığında veya yüreğiniz sıkıştığında 40 yaşını almış bir kadından daha iyi bir dert ortağı yoktur.

http://filoji.com/40-yasindaki-kadinlarin-hayat-hayat-felsefesi-olmus-6-sey/

KABULLENME EKTİM.
Temizlik yaptım bugün…
Hem de tüm benliğimde.
Bütün kaslarımı, sinirlerimi, kemiklerimi hatta kanımı bile temizledim. En küçük yerlerine, kıvrımlarına girmiş, sinmiş tüm pislikleri attım.
Kırgınlıklarımı dışarı çıkardım ilk önce.…
Görmenizi isterdim…
Nasıl da çok yer kaplıyorlarmış, inanmazsınız.
Bağışlamayı yerleştirdim yerine özenle.
Titizlikle her birinin üstüne ektim tohumlarını.
Her yere, görebildiğim, göremediğim her yere serptim.
Atarken kırgınlıklarımı, bakmadım neydi onlar diye…
Geçmişimden de bir parça kalsın istemiyordum.
Gelecek geçmişten çok daha fazla yaşanası.
Bakmadım, merak da etmedim.
Bağışlamayı ekerken tekrar kırılmaktan korkuyordum belki.
Kıskançlığımı çıkardım.
Meğer ben ne az kıskançmışım.
Çok kolay oldu.
Sevindim…
Sanki kaybetmiş bir eşyamı bulmuş gibi oldum.
Çok şükür ki kin ve nefret yoktu yüreğimde.
Nasıl temizlerdim hiç bilmiyorum…
Sıra korkularıma gelmişti.
Çıkarmaya bile korktum önce.
Ne de çok alışmışım onlarla yaşamaya.
Bunca acı ve endişeye nasıl alışılır,
İçten içe bir sevgi nasıl duyulur anlayamadım.
Yerini, toprağını sevmiş mor bir menekşeydiler.
Eee… ne de olsa iyi bakmıştım onlara.
Her gün yeni yeni korkular ekleyip, endişelerimle sulamıştım.
Mutluluklarımı , ümitlerimi ne de çok ihmal ettiğimi anladım o an. Bu ilgiyi onlara verseydim, her gün onları düşünüp birer umut daha ekseydim, almadan verip, beklemeden sevseydim…
Her şeyden önce içimdeki gücün ve sevginin daha fazla farkında olsaydım, böyle bahar temizliklerine ihtiyacım kalmazdı.
Çok zorlandım korkularımla.
Birbirlerinin içine halkalar misali girmişlerdi.
Kenetlenmişlerdi adeta.
Ama onları da sevgiyle çıkardım.
Bir bebek şefkatiyle , öperek, severek, okşayarak…
Ve onları yaşamaktan, hem de bir zamanlar bir kabus gibi yaşamaktan,
pişmanlık duymadan çıkardım…
Kızsaydım onlara, bağırıp çağırsaydım.
Yine dönüp dolaşıp geleceklerini biliyordum.
Güzel kokular geliyor içimden…
Saçlarım hep parlak gibi dururdu ama parlak değilmiş.
Ellerim her zamankinden daha yumuşak,
Tenim hiç olmadığı kadar duru,
Bir su gibi sesim…
Temizlik yaptım bugün.
Bahar temizliği…
Neşe ektim, hoşgörü, güven, sevgi ektim…
Almadan vermeyi, sevilmeden de sevmeyi, paylaşmayı ektim.
Sağlık ektim, bol sıhhat.
Korkusuzlukları ektim alabildiğine.
Saatlerce ektim korkusuzluğu
Çılgınlık ektim, doğallık.
Sonsuzluk…
Bağışlama ektim.
Aşk ektim her hücreme.
Coşku, heyecan, sessizlik ektim.
Tüm güzel fikirler sessizken geliyor bana.
Kabullenme ektim.
Baş eğme değil
Olduğu gibi kabullenme
EDWARD MORRISON

Miden ağrıyorsa; Yaşamında olan herşeyin senin en yüksek hayrına olduğunu bil ve sevgiyle hazmet
Boynun ağrıyorsa; olaylara farklı açılardan bakıp pozitif taraflarını görmeye çalış, Şimdiki bakış açın doğru olmayabilir inadı bırak
Belin ağrıyorsa; paraya olan kötü bakış açını farkedip değiştir
Ayak ve bacakların ağrıyorsa:
Sol taraf için ; geçmişle bağlarını kopartıp geçmişte yaşamaktan vazgeç
Sağ taraf için ; gelecekten korkma, kendi geleceğin için ÖZ’e ve akış’a güvenin!!!
Başın ağrıyorsa; değersizlik duygunun farkına var, kendini önemse!
Geceleri uykunuzda dişlerinizi gıcırdatıyorsanız; biriktirdiğin öfkeleri serbest bırak!
Gözlerinde bozukluk ve ağrı varsa; görmen gereken neyi inatla görmek istemiyorsun farkına var ve görmeyi seç
Kulaklarında ağrı varsa ve duyma bozukluğu yaşıyorsan, inatla kendini etrafın ve iç sesine kapatma, duymayı seç, o seslerden sana mesaj var unutma!
Regl ağrın varsa; dişiliğini ve bunun sana sunduğu avantajları sevgi ile kabul et
Sırtın ağrıyorsa; suçluluk duygusundan vazgeç!
Omuzların ağrıyorsa; başkalarının yüklerini, sorumluluklarını taşımaktan vazgeçmenin zamanı gelmiş de geçiyor bile!
Boğazınız ağrıyorsa; kendini sevgiyle ifade etmeyi seç, çekingenlikten vazgeç
Alerjin varsa; kendi gücünü reddetmeyi bırak.Kime alerjin olduğunu düşün! ve serbest bırak
Diş ağrın varsa; kararsızlığı bırakma vaktin gelmiş demektir.
Bağırsaklarında problem varsa; ihtiyaç duymadığın şeyleri atmanın zamanı geldi de geçiyor…
Kalbin ağrıyorsa; içerisi üzüntü ve beklentilerinin karşılanmamasıyla doludur. Bütün bu duyguları silkin ve denize dök. Unutma sen herkesten daha değerlisin. Kendini sev yeter…
(alıntı)

Annaneniz öpülesi elleri parçalanırcasına, ovalaya ovalaya tarhana yaparken, siz, “Aman annane be, boş versene” deyip, marketten hazır çorba alıyordunuz ya… Annane rahmetli oldu ve siz, o tarhananın tarifini annaneden alıp, bir kenara yazmadınız ya… İşte o nedenle, siz, genetiği değiştirilmiş organizma yemekten kurtulamazsınız maalesef.
Ne verirlerse…
Onu yiyeceksiniz.
Kız evlat yetiştiriyorsunuz, en iyi okullara gönderiyorsunuz… Piyano çalıyor, İngilizce konuşuyor, Grammy alanları tek tek biliyor. Bilmeli… Ama alt tarafı limon, şeker ve su kullanıp, limonata yapmasını bilmiyor! Yoğurdu çırpıp, ayran yapamıyor, ayran… İşte o nedenle, kızınız, genetiği değiştirilmiş meşrubat içmeye mahkûm maalesef… Torunlarınız da.
Zahmet edip sütlaç yapmadığınız için, kek yapmaya üşendiğiniz için… İçinde ne olduğunu bilmediğiniz gofretleri, mısır patlaklarını kemiriyor sizin oğlan! Hamur tutmayı, şöyle mis gibi ıspanaklı bi börek yapıp, çantasına koymayı bilmediğiniz için, hamburger bağımlısı oldu. Tahin-pekmezi “köylü işi”, vıcık vıcık yağ fışkıran kremaları “modernite” sandığınız için, daha 10 yaşında ayıya döndü, yuvarlana yuvarlana yürüyor, tıkanıyor, merdiven çıkamıyor.
Size zor geliyor ama, zor mu evde yoğurt yapmak? İstanbul’un güneşi müsait değil, anlarım, zor mudur İzmir’de, Antalya’da, Adana’da evde salça yapmak?
Şikâyet edip duruyorsun, içine katkı maddesi konuyor, zorla beyazlatılıyor diye… İster tam buğday unundan, ister çavdardan, hakikaten zor mudur evde ekmek yapmak? Bütün ailen kabız… Tonla para verip, abuk sabuk ambalajlı-meyveli saçmalıklardan medet umacağına, niye öğrenmiyorsun kabak tatlısı yapmayı?
Güya, çoluğunu çocuğunu düşünüyorsun, taze taze yesinler diye, pazara gidiyorsun… Eğri büğrü biberlere, doğal olduğu için tuttuğunda ezilen domateslere ağız burun kıvırıyorsun, hormonlu, tornadan çıkmış gibilerini alıyorsun… Ne işe yaradı senin pazara gitmen?
Kocanız da, bu satırları okuyup, size akıl verecek şimdi… Söyleyin ona, ukalalık etmesin, götürün aktara, hatmi çiçeğiyle zencefili birbirinden ayırt etsin, ondan sonra konuşsun!
Enginar, börülce, radika, cibes pişirmekten haberin yok; gazetelerin tiraj almak için kıçından uydurduğu kıçımın uzmanlarından fıldır fıldır brokoli tarifleri öğreniyorsun… Brüksel lahanası yiyerek mi AB’ye gireceğini sanıyorsun?
Çin’den bal getiriyorlar mesela… Taaa Arjantin’den, Meksika’dan bal getiriyorlar. Neymiş efendim, içinde genetiği değiştirilmiş organizma olabilirmiş falan… İçinde tavuk ibiği, maymun kulağı olmadığına şükredin! Ben iddia ediyorum… Kaşla göz arasında frankeştayn ürünlere kapıları açan arkadaşlarla, Amerikan çiftçilerinin avukatı profesörlerimiz, sırf karakovan balına sahip çıksa, her şey yoluna girmeye başlar…
Uzatmayayım.
Mutfak genetiğimizi kaybettik biz.
Elin adamı, mısırdan, soyadan, domatesten önce beynimizin DNA’sını değiştirdi!
Hurrraaa diye köyden kente göçerken, dışarda tıkınmayı şehirleşme zannettik. Ambalajlı ürün tüketmeyi, zenginleşme zannettik.
Dolayısıyla, ya kafayı değiştirip, özümüze döneceğiz…
Ya da ne verirlerse onu yiyeceğiz.
*
Yılmaz ÖZDİL

1. En zor günümde tek başıma kahkaha atmaya başladığımdan beri, kimsenin varlığına ihtiyaç duymuyorum.
2. Benim hayatım, benim seçimlerim, benim hatalarım, benim sorunlarım, benim yalnızlığım; Yani özetle sizi ilgilendirmez.
3. En büyük acı, başkaları ile paylaşmaya cesaret edemediğin acıdır.
4. Üzülme evlat, kaybettim sandıkların, kurtulduklarındır belki.
5. Yalnız olmak, yanlış yerde ve yanlış bir kalpte olmaktan iyidir.
6. Anladım ki, hayatında birinin olmaması değil, birinin hayatında olamamakmış yalnızlık.
7. Ne zaman ki en sevdikleriniz yanıltır sizi,ne zaman ki birer birer düşürür herkes maskesini ,ne zaman ki yalnızlıktaki o muhteşem gücü keşfedersiniz ,işte o zaman başlarsınız gerçekten yaşamaya.
8. Benim için dünyanın en güzel manzarası, içinde yalnız olduğum bir odanın kapalı kapısıdır.
9. Acı olmasa şair ne yapar? Daktilo kadar elzemdir şair için acı.
10. Yaşam felsefemi sordular cevapladım: “Sonsuza dek yaşayacakmış gibi düşün, yarın ölecekmiş gibi yaşa.
11. Hayatta kimseyi değiştiremezsin ve kimse için değişmemelisin. Ne sen başkası için mecburi istikametsin; ne de başkası senin için. Yorma kendini; bırak hayatına eşlik etmek isteyenler seninle gelsin.
http://filoji.com/insana-bir-basinaligini-hatirlatan-yazar-charles-bukowskiden-11-soz/

1. En zor günümde tek başıma kahkaha atmaya başladığımdan beri, kimsenin varlığına ihtiyaç duymuyorum.
2. Benim hayatım, benim seçimlerim, benim hatalarım, benim sorunlarım, benim yalnızlığım; Yani özetle sizi ilgilendirmez.

3. En büyük acı, başkaları ile paylaşmaya cesaret edemediğin acıdır.
4. Üzülme evlat, kaybettim sandıkların, kurtulduklarındır belki.

5. Yalnız olmak, yanlış yerde ve yanlış bir kalpte olmaktan iyidir.
6. Anladım ki, hayatında birinin olmaması değil, birinin hayatında olamamakmış yalnızlık.

7. Ne zaman ki en sevdikleriniz yanıltır sizi,ne zaman ki birer birer düşürür herkes maskesini ,ne zaman ki yalnızlıktaki o muhteşem gücü keşfedersiniz ,işte o zaman başlarsınız gerçekten yaşamaya.
8. Benim için dünyanın en güzel manzarası, içinde yalnız olduğum bir odanın kapalı kapısıdır.

9. Acı olmasa şair ne yapar? Daktilo kadar elzemdir şair için acı.
10. Yaşam felsefemi sordular cevapladım: “Sonsuza dek yaşayacakmış gibi düşün, yarın ölecekmiş gibi yaşa.

11. Hayatta kimseyi değiştiremezsin ve kimse için değişmemelisin. Ne sen başkası için mecburi istikametsin; ne de başkası senin için. Yorma kendini; bırak hayatına eşlik etmek isteyenler seninle gelsin.

http://filoji.com/insana-bir-basinaligini-hatirlatan-yazar-charles-bukowskiden-11-soz/