ZAMAZİNGO

HER KADIN ‪#‎RUJUNU‬ MAHVEDECEK BİR ERKEĞİ HAKEDER.
‪#‎RİMELİNİ‬ DEĞİL..!

Jilber Tütünciyan

BİR YILIN değerini anlamak için,
Sınıfta kalan öğrenciye sorun.
BİR AYIN değerini anlamak için,
Prematüre bebek doğuran anneye sorun.
BİR HAFTANIN değerini anlamak için,…
Haftalık derginin editörüne sorun.
BİR SAATİN değerini anlamak için,
Buluşmayı bekleyen aşıklara sorun.
BİR DAKİKANIN değerini anlamak için,
Treni kaçıran birine sorun.
BİR SANİYENİN değerini anlamak için,
Kazadan son anda kurtulmuş birine sorun.
BİR SALİSENİN değerini anlamak için,
Olimpiyatlarda gümüş madalya kazanana sorun……

BARIŞ İLHAN….

Birgün minik bir sineğin vızıltısı, bir anda tüm ormanı derin bir sessizliğin içine gömüverdi!

Hemen tüm orman canlıları bu vızıltının arkasından birdenbire dikkat kesildiler, yoğun düşünce ve güdülerinin eşliğinde kafalarında ince planlar yapmaya başladılar.

Nehirde kendi halinde yüzmekte olan somon balığı, yukarı doğru baktığında, nehrin tam üzerinde uçup duran sineği gördü ve kendi kendine şöyle düşündü:

“Eğer bu sinek biraz daha alçaktan uçarsa hemen yukarı doğru sıçrar ve ben de onu kolayca yakalayıp yiyebilirim!”

Aynı anda nehir kıyısında duran bir ayı da sineği gördü ve kendi kendine şöyle düşündü:

“Eğer bu sinek biraz daha alçaktan uçarsa, nehirdeki somon balıklarından biri onu yakalamak için yukarı doğru sıçradığında, ben de o balığı yakalayıp yiyebilirim!”

Nehrin biraz yukarısındaki bir tümsekte saklanmakta olan bir avcı da aynı sineği gördü ve o da şöyle geçirdi aklından:

“Eğer bu sinek biraz daha alçaktan uçarsa, nehirdeki somon balıklarından biri o balığı yakalamak için ortaya çıkar. Ben de o sırada somon balığını yemeyi düşünen ve suya atlayan bir ayıyı kolayca vurarak avlarım!”

Avcının saklandığı tepeciklerin üzerinde olan bir fare de aynı anda sineği gördü ve tabii o da şöyle düşündü:

“Eğer bu sinek biraz daha alçaktan uçarsa, nehirdeki somon balıklarından biri onu yakalamak için yukarı doğru sıçradığında, bu ormandaki ayılardan biri o balığı yakalamak için ortaya çıkar ve nehre atlar. Böylece avcı da onu vurmak için hızla yerinden fırladığında cebindeki sosisli sandviç yere düşer ve bende böylece bugünkü yemeğimi çıkarmış olurum!”

Farenin biraz üzerindeki kayalıktaki bir kedi de aynı sineği görmüştür ve o da bu mantığa göre doğal olarak şöyle düşünmektedir:

“Eğer bu sinek biraz daha alçaktan uçarsa, nehirdeki somon balıklarından biri onu yakalamak için yukarı doğru sıçradığında, bu ormandaki ayılardan biri o balığı yakalamak için ortaya çıkar ve nehre atlar. O sırada avcı da onu vurmak için hızla yerinden fırladığında cebindeki sosisli sandöviç yere düşer ve onun arkasındaki fare tam o sosisli sandöviçi yemekle meşgulken… ben de onu yakalar ve bugünlük yemeğimi çıkarmış olurum!”

Ormandaki canlıların düşünceleri işte böyle saniyeler içinde değişik boyutlarda gel git yaparken; tam o sırada kahramanımız, vızıldayan sinek alçalır ve nehre daha yakın uçmaya başlar.

Nehirdeki somon balığı onu yakalamak için yukarı doğru sıçrar ve nehrin yakınında olan ve çoktan beri sineği izleyen bir ayı, balığı yakalamak için ortaya çıkar, nehre atlar ve onu gören avcı da ayıyı vurur! Derken avcının cebindeki sosisli sandviç yere düşer ve avcının arkasındaki fare o sosisli sandviçi yemek üzere ortaya çıkar.

Tam bu sırada da kedi de fareyi yakalamak üzere onun üstüne atlar!

Fakat o da ne?…

Beklenmedik bir şey olur, kedi fareyi ıskalar ve cuppadak nehre düşer!..

Bu hikayeden çıkarılacak ufak ders:

Üzerinde ne kadar uğraşılırsa uğraşılsın, bazen en mükemmel planlar bile suya düşebilir.

Bir zamanlar, birbirine bitişik iki çiftlikte yasayan iki erkek kardeş vardı. Günlerden bir gün bu iki kardeş arasında bir anlaşmazlık baş gösterdi. İki kardeş arasında o zamana değin ilk kez görülen anlaşmazlık, giderek büyüdü ve kardeşler arasında ayrılığa neden oldu.
İki kardeş, birbirlerine yalnızca küsmekle kalmadılar, yıllardır ortaklaşa kullandıkları tarım makinelerine değin sahip oldukları tüm araç gereçlerini ve mal varlıklarını da ayırdılar.
Küçük bir yanlış anlama sonucu başlayan anlaşmazlığı izleyen ayrılık, giderek büyüyen bir uçuruma dönüştü ve en sonunda yerini, karşılıklı kullanılan hoş olmayan sözlere bıraktı. Bunun arkasından da beklenenler oldu ve kardeşler arasında önce şiddetli bir kavga, sonra da ürkütücü bir sessizlik yaşanmaya başladı.
Bir sabah, bu iki kardeşten büyüğünün kapısına bir usta geldi. Elinde büyük bir marangoz çantası vardı. Ev sahibinden geçici bir iş istedi :
– – “Yapılacak ufak tefek bir işiniz varsa, size yardımcı olmak isterim”, dedi. “Elimden hemen her iş gelir. Birkaç gün çalışırım, işi bitiririm.” Büyük kardeşin aklına o an bir “iş” geldi.
– – “Evet, sana göre bir işim var” dedi ve küçük kardeşinin çiftliğini işaret etti. “Şu derenin karşısındaki çiftlik, komşumundur. Daha doğrusu, benim küçük kardeşime aittir o çiftlik. Geçen haftaya dek benim çiftliğimle onun çiftliği arasında bir otlak vardı. Sonra o, buldozeriyle oraya ırmak bendi yaptı ve şimdi aramızda, otlak yerine, çiftliklerimizi birbirinden ayıran bir dere var.” İş isteyen adam, büyük kardeşin söylediklerini dikkatle dinledikten sonra sordu :
– – “Benden ne yapmamı istiyorsunuz?” dedi. Büyük kardeş önce kuşkusunu, sonra da kararını açıkladı :
– – “Kardeşim bunu, bana acı vermek için yapmış olabilir”, dedi. “Fakat şimdi ben, onun yaptığından daha büyük bir şey yapacağım.” Bunları söyledikten sonra adamı aldı, ahırların olduğu yere götürdü ve duvarın dibinde yığılı duran kütükleri gösterdi.
“Senden, bu kütükleri kullanarak, iki çiftlik arasında üç metre yükseklikte bir çit yapmanı istiyorum” , dedi. “Kaç gün çalışırsan çalış, nasıl yaparsan yap ama bana öyle bir çit yap ki, gözlerim kardeşimin çiftliğini artık görmek zorunda kalmasın”.
İş arayan usta, başını salladı:
– – “Sanırım durumu anladım, efendim”, dedi. “Şimdi bana çivilerin, kazma küreğin yerini gösterin ki hemen işime başlayayım.
Büyük kardeş ustaya kazma, küreğin ve çivilerin olduğu yeri gösterdikten sonra, alışveriş yapmak için kasabaya gitti. Usta ise, tüm gün boyunca ölçerek, keserek, çivileyerek sıkı bir biçimde çalışmaya koyuldu. Akşam güneş batarken o işini bitirmiş,
çiftlik sahibi büyük kardeş ise alışverişini tamamlamış, kasabadan dönüyordu. Çiftliğe gelir gelmez ustanın yaptıklarına baktı ve şaşkınlıktan gözleri, yuvalarından fırlayacakmış gibi açıldı. Karşısında, yapılmasını istediği çit yoktu ama, derenin bir yakasından öteki yakasına uzanan görkemli bir köprü vardı.
Biri kendi çiftliğinin toprağına, öteki küçük kardeşinin çiftliğinin toprağına oturtulmuş sağlam iki ayak üzerinde, yanlarındaki korkuluklarına varıncaya dek tüm ayrıntılarıyla yapılmış ve tam anlamıyla “usta işi” denilecek kusursuzlukta bir köprü uzanıyordu.
Büyük kardeş, hâlâ geçmeyen şaşkınlığıyla bu köprüyü seyrederken, karşıdan birinin geldiğini gördü. Dikkatle baktığında gelen kişinin, komşusu, yani küçük kardeşi olduğunu anladı. Kardeşi, kollarını iki yana açmış olarak köprünün karşı ucundan kendisine doğru yürüyordu :
– – “Benim sana karşı yaptığım bunca haksızlığa ve söylediğim bunca kötü sözlere karşın sen, bu köprüyü yaptırarak ne denli iyi ve ne denli büyük bir insan olduğunu gösterdin”, dedi ağabeyine. “Şimdi bir büyüklük daha yap ve sen de kollarını açarak
bana gel…”
Köprünün iki ucundan ortaya doğru yürüyen kardeşler, köprünün ortasında bir araya geldiler ve özlemle kucaklaştılar. Büyük kardeş bir ara arkasına baktığında, çantasını toplayıp, oradan ayrılmakta olan ustayı gördü.
– – “Gitme, dur, bekle?” diye seslendi ona. “Sana yaptıracağım birkaç iş daha var, çiftliğimde…”
Usta gülümsedi :
– – “Ben buradaki işimi tamamladım, gitmem gerek”, dedi ve ekledi : “Yapmam gereken daha çok köprü var…”

EĞER YÜRÜDÜĞÜNÜZ YOLDA GÜÇLÜK VE ENGEL  YOKSA BİLİN Kİ O YOL SİZİ BİR YERE ULAŞTIRMAZ…
Eski zamanlarda bir kral, saraya gelen yolun üzerine  kocaman bir kaya koyd…urmuş, kendisi de pencereye oturmuştu.
Bakalım neler olacaktı? Ülkenin en zengin tüccarları, en  güçlü kervancıları, saray görevlileri birer birer geldiler, sabahtan
öğlene kadar. Hepsi kayanın etrafından dolaşıp saraya  girdiler. Pek çoğu kralı yüksek sesle eleştirdi. Halkından
bu kadar vergi alıyor, ama yolları temiz tutamıyordu.
Sonunda bir köylü çıkageldi. Saraya meyve ve sebze getiriyordu.  Sırtındaki küfeyi yere indirdi, iki eli ile kayaya sarıldı
ve ıkına sıkına itmeye başladı. Sonunda kan ter içinde  kaldı; ama kayayı da yolun kenarına çekti.  Tam küfesini yeniden sırtına almak üzereydi ki, kayanın  eski yerinde bir kesenin durduğunu gördü. Açtı. Kese altın  doluydu. Bir de kralın notu vardı içinde… “Bu altınlar kayayı yoldan çeken kişiye aittir” diyordu kral. Köylü, bugün dahi  pek çoğumuzun farkında olmadığı bir ders almıştı.

“Her engel, yaşam koşullarınızı daha iyileştirecek bir  fırsattır…”

Bir zamanlar kendi halinde yaşayan küçük bir istiridyecik vardı. Zamanını mercan ormanlarının altında huzurla süzülen balıkları seyrederek geçirirdi. Bu sessiz sakin istiridyenin yaşamı bir gün bir anda karabasana dönüştü…

Kapağını açtığı günlerden birinde küçücük bir kum taneciği giriverdi içine. İstiridye önce önemsemedi bunu; ancak o kum taneciği giderek daha çok acı vermeye başladı. Bu acı bir süre sonra o denli arttı ki…

İstiridyenin acısına gözyaşları karıştı. Şu doğanın dengesine lanet mi okumalıydı şimdi? Doğanın dengesinde kendisinin bir etkisi olamadığı için yeni bir düzen arayışına mı kalkışmalıydı? Yoksa şu uçsuz bucaksız denizin kendisini yeterince korumaması karşısında yakınıp durmalı mıydı? Bunların hiçbirini yapmadı sancılı istiridye… Sancısının biraz hafiflediği, kendisinin biraz sakinleştiği bir anda, kesin kararını verdi: “Onu yok edemediğime göre onla birlikte yaşamaya çalışacağım” dedi.

Yıllar, her zaman olduğu gibi, yine birbirlerinin ardısıra geldiler, geçtiler ama…

İstiridyecik için bu kez biraz acı geçtiler…

Fakat sonunda doğa, her zaman ki yasasını uyguladı ve…

İstiridyenin bu kederini de kurtuluşla bitirdi. Ve yaşamının acılarla geçmesine neden olan küçücük kum taneciği, onun engin dayanma gücü sonunda görkemli bir inciye dönüştü. İstiridyenin bulunduğu yerden geçen sualtı sakinleri onu ziyaret etmeye başladılar. Hemen tüm sualtı sakini, yapısıyla olduğu denli görüntüsüyle de bir doğa harikası olan inciyi görüp, onu hayran hayran seyretmeleri yanı sıra, istiridyenin yıllar süren dayanma gücü nedeniyle ona duydukları hayranlıkları belirttiler.

İstiridyenin böylesine dayanma kararı ve içindeki rahatsızlık nedenini bir doğa harikasına dönüştürme gücü gerçekte tüm insanların örnek almaları ve uygulamaları gereken bir olgudur.

İstiridyenin içinde önce, bir kum tanesi olduğunu unutmazsak ve o kum tanesinden bu güçlü ve sabırlı sualtı sakininin, sonunda görkemli bir inci oluşturabileceğini anımsarsak, kendi içimizde bizi önce rahatsız ederek oluşa gelen değişimlerden, bizim de harikalar yaratabileceğimizin ayırdına varabilmiş oluruz

Asla nefretinle bir şeye karar verme. Nefretin varlığını iyi bir şekilde bilerek, her zaman sev -ginin karar vermesine izin ver. Ben nefreti bastırmanı söylemiyorum, ama karar verici olmasın. Orada olmasına izin ver, ikinci derecede bir önemi olsun. Onu kabul et, ama asla onun hükmedici olmasına izin verme. Onu görmemezlikten gel, ve o kendi doğası gereği yok olur. Daha çok dikkati sevgiye ver; bırak doğrudan sevgi karar versin. Er ya da geç, sevgi senin tüm varlığını ele geçirecek, ve nefret için hiç yer kalmayacak.

Osho