ZAMAZİNGO

GÖKYÜZÜne BAKmasını,

YÜREĞİNİ AÇmasını,

HAYATa KARIŞmasını BİL !..

Hayattan zevk almak için üç düğme (tuş): CTRL+ALT+DEL

1. Kendini KONTROL (CTRL) et

2. Alternatif (ALT) çözümler ara

3. Sana stres veren/yapan durumu sil (DEL) gitsin…

Çok zengin ama cimri bir adam, bir bilgenin yanına gidip nasihat almak istedi. Bilge onu pencereye götürüp sordu:

“Pencereye baktığında ne görüyorsun?”

“Yoldan gelip geçen insanlar görüyorum. Bir de yolun kenarında oturmuş, dilenen fakir bir adam var.”

Bilge başka bir odaya gidip elinde büyük bir aynayla döndü ve sordu:

“Peki bu aynaya baktığında ne görüyorsun?”

“Kendimi.”

“Yani artık  başkalarını görmüyorsun! Farkında mısın, pencere camı da ayna camı da aynı maddeden, yani camdan yapılmışlar. Ama aynanın camının üstünde incecik bir gümüş tabakası kaplandığı için ona baktığında kendinden başkasını göremiyorsun.”

“İşte insan kalbi de cam gibi aslında şeffaftır, başkalarını görmemize engel değil vesile olur. Ne zaman ki altın gümüş gibi dünya süsleriyle kalbimizi kaplarsak o zaman sadece kendimizi görürüz. Kalbimizden de merhamet çekilip alınır. Yapman gereken kalbini temizlemek. Altınları, gümüşleri cebinde taşımak, kalbinde değil. O zaman bencillikten kurtulup başkalarına merhamet etmeye başlarsın.”

GÜÇLÜYÜM çünkü zayıf yanlarımı biliyorum

GÜZELİM çünkü kusurlarımı görüyorum

SEVGİLİYİM çünkü nefreti hissettim

KORKUSUZUM çünkü korkuyu tattım

AKILLIYIM (BİLGEYİM) çünkü aptallıklar (akılsızlıklar) yaptım ve…

GÜLEBİLİRİM çünkü üzüntüyle (hüzünle, kederle) tanıştım

1942 yılında, soğuk bir kış gününde Nazi toplama kampının içinde genç bir asker, dikenli tellerin ardından genç bir kızın geçtiğini görür. Kız da aynı şekilde genci görünce heyecanlanır. Duygularını ifade etmek çabasıyla, çitin üzerinden kırmızı bir elma atar. Bu o şartlardaki bir asker için bir hayat, bir umut ve sevgi işareti anlamına gelmektedir ve mutlu olur. Genç adam, genç kızın uzattığı elmayı alır. Parlak bir ışık onun karanlığına değmiştir.

Ertesi gün, bu genç kızı yeniden görmeyi umut etmenin bile çılgınca olduğunu düşünmesine rağmen, çitin ötesine bakmaktan kendini alamaz. Dikenli tellerin öteki yanındaki genç kız ise, kendisini bu denli heyecanlandıran yüzü yeniden görmeyi arzular. Elinde elma ile koşarak çitin kenarına gelir. Tipi ve dondurucu havaya rağmen kız, elmayı dikenli tellerin üstünden uzattığında, kalbi bir kez daha sıcak duygularla dolar.

Bu sahne birkaç gün boyunca tekrarlanır. Sadece bir an ve sadece birkaç kelime edebilmek için bile olsa birbirlerini görmek için sabırsızlanırlar. Bu anlık karşılaşmanın sonuncusunda, genç asker üzgün bir yüz ifadesi ve titreyen sesi ile;

– Yarın bana elma getirme, burada olmayacağım. Beni başka bir kampa gönderiyorlar” der ve geri dönüp vedalaşamayacak kadar buruk bir şekilde uzaklaşır.

O günden itibaren, kederli anlarında o tatlı kızın görüntüsü gözlerinde canlanır. Gözleri, sözleri, nezaketi, saflığı, utangaç yüz ifadesi… Genç adamın tüm ailesi savaşta ölmüştür. Tanıdığı hayat bütünüyle yok olmuş, sadece bu bir tek anı canlı kalarak kendisine umut vermeyi sürdürmüştü.

1957 yılında Amerika Birleşik Devletlerinde, her ikisi de göçmen olan, fakat birbirlerini tanımayan iki yetişkin, arkadaşları aracılığı ile tanışırlar.

– Savaş sırasında neredeydiniz? diye sorar kadın.

– Almanya da bir toplama kampındaydım diye yanıtlar adam.

Kadın tatlı bir tebessümle bir an uzaklara dalar ve daha sonra;

– Toplama kampındaki bir gence, elma attığımı anımsıyorum. Bir kaç gün hep aynı yerden çitin öteki yanındaki askerle konuşur, bakışırdık. Sonra o gitti… Ama ben o nu hiç unutamadım. Hep sevdim… Çok sevdim.

Adam şaşkınlıkla sorar;

Bir gün o genç sana “Artık elma getirme, çünkü  başka bir kampa gönderiliyorum” dedi mi?

Kadın iyice şaşırmış bir ses tonu ile:

– Evet. Ama siz bunu nereden biliyorsunuz? diye sorar.

Adam kadının gözlerinin içine bakarak;

O genç asker bendim. Yıllarca hep düşündüm, hep o güzel birkaç günün anısı ile doldurdum düşlerimi. Benimle Evlenir misin?

1996 Yılında Sevgililer Gününde, Oprah Vintfrey televizyon şovunun çekimlerinde, aynı adam kırk yıllık eşine duyduğu sevgiyi bir kez daha milyonlar önünde anlattı.

İyi huylu geçimli, sevecen bir adamın sürekli birbirleriyle didişen dört oğlu vardı.

Adam, oğullarının iyi huylu ve geçimli olmalarını çok istiyordu.

Günün birinde, aklına bir fikir geldi.

Oğullarından, bir demet çubuk toplayıp getirmelerini istedi.

Sonra, her birine getirdikleri demeti dizleriyle kırmalarını söyledi.

Hepsi denedi, ama hiçbiri bunu beceremedi.

Adam demeti çözdü ve çubukları teker teker çocuklarının ellerine vermeye başladı.

Çocuklar bütün çubukları bir bir kırıp attılar.

Bunun üzerine: “Evlatlarım” dedi adam. “Birlik olursanız, zorlukların üstesinden gelirsiniz. Ayrılırsanız, zorluklar sizi ezer geçer. Birlik kuvvettir.”