ZAMAZİNGO

Alışkanlık bir kağnı tekerleğindeki çatlak gibidir. Biz o kağnıda yolculuk ederken tekerlek döner ve çatlağa geldiğinde sıçramanıza, canınızın yanmasına neden olur.

Alışkanlık haline getirdiğimiz, deneyimi boşa harcadığımız için tekrarlayıp durduğumuz ve canımızı yakan, kendini tekrarlayan durumları ARTIK AŞALIM…

Belli bir alışkanlık aracığılıyla sürekli olarak tatmin olacağımızı sanır, buna inandığımız için de farkında olmadan acı verir ve acı çekeriz…

Artık acı vermeyi de acı çekmeyi de bırakalım… Bakalım bir sonraki derste neler var öyle değil mi???

Duygularınızı, düşüncelerinizi, hareketlerinizi, tepkilerinizi;

kaçmadan, biriktirmeden,  isimlendirmeden, sınıflandırmadan, etiketlendirmeden;

direnmeden, bastırmadan, kontrol etmeye çalışmadan, yadsımadan, onaylamadan, yansıtmadan, yargılamadan (güzel-çirkin, doğru-yanlış ayrımı yapmadan);

herhangi bir kalıba, inanca, dine, dogmaya, öndere, öğretmene,  ideale, modele bağlı olmaksızın;

yorumlamadan, tam bir özgürlük içerisinde,  dikkatle ve  farkındalıkla, ”KENDİNİZİ”i seyredin.

Değiştirmeye çalışmayın, olduğunuz yerde, olduğunuz gibi kalın.

Krishnamurti

Begendigin veya begenmedigin hicbir sey icin “bu benim gercek zevkim” deme…

genel gecer begeniler için  sabit tutumlar gelistirme.Yasayip gorduklerine göre neyi begenmen ve neyi elemen gerektigi sürekli değiştirecektir…

İNSAN HEP KURTARILMAYI BEKLER……..

Keşfedilmeyi, alınıp götürülmeyi. Sanki bu dünyadan değildir. Başka bir gezegenden gelip alınsın ister, başka insanlar tarafından keşfedilsin, sevdikleri tarafından kucaklansın.

Hep bekler durur. Başkalarının beklentilerini karşılar, ama kendi beklentilerini BEKLEME’ye alır.
…
Onun beklentileri kendi içindedir. Kalbinde gönlünde, aklının bir köşesindedir. Onları beklemeye aldığı sürece, mutsuzdur.
Çünkü kimse onu gelip kurtarmayacaktır. Kimse keşfetmeyecektir. O ancak kendini keşfedebilir. Kendini kucaklayabilir.

Kendini sevdiği, kucakladığı sürece de kendi olmaya başlar.
KENDİMİZ EVET.İÇİNDE TÜM KAİNATIN SIRRINI TAŞIYAN,BİZLER..

Her gün kendisini ziyarete gelen dervişe şeyhi der ki:

“Her gün bana geleceğine bir gün kendine gel….

Kevser Yalçın

1) Affetmenin sağlıklı kalmaya vesile olan davranış olduğunu… kabul edelim.
2) Affetmek ilk anda zor gelse de öfkenin getirdiği zararları ortadan kaldırır.
Kimsenin zorlamasıyla affetmek mümkün değildir. Affetmek istemeyebiliriz
ama affetmeye istekliyim demek bile Af sürecini başlatır.
3) Affetmeyi seçtiğinizde kimse size borçlanmayacaktır. Koşullu affetmek yoktur.
Affetmek istediğiniz insanın değişmesini beklemeyin. Önce o affetsin demeyin.
4)Önce kendinizi bağışlayın.
Nasıl mı? Bir çiçek alın. Sularken güzel sözler söyleyin. O sözleri bir de
kendinize söyleyin…Bunu lütfen deneyin.
5) Bunu yazın kapınızda bulunsun: “Mutluluk iyi bir sağlık, kötü bir hafıza
demektir.”
( Albert Schweitzer

Sen de dedem gibi ölecek misin, anneanne?” sözleri hasta odasında yoğun sessizlik yaşanmasına neden olmuştu. Geçirdiği ameliyatlardan sonra pek toparlayamamış yaşlı bayan hastamızı ilkokula yeni başlamış torunu ve kızı ziyarete gelmişti. Küçük çocukları hasta ziyaretine kabul etmememiz başlangıçta sorun yaratmış, kısa süreli ziyaret için izin koparmışlardı.
Hasta odasında ana kız konuşup dertleşirken torun araya girip sormuştu o can sıkıcı soruyu. Kafamı eğip elimdeki dosya ile ilgileniyormuş gibi yaptım. Hastamız torununu yatağın kenarına oturttu. Ellerini tutarak “Şimdi değil, iyileşip eve döneceğim, merak etme. Hemen ölmeyeceğim.
Ama erveya geç hepimiz öleceğiz” dedi. Torun yanıttan pek tatmin olmuş gibi değildi.
        – Ama bu haksızlık, anneanne. Ölünce onlar ı bir daha göremiyoruz.

Dedemi çok özledim ben.
        -Merak etme, insanlar ölünce görünmez olurlar ama hepten yok olmazlar.
        Torun bir süre anneannesinin boynundaki kolye ile oynayarak düşündü.
Sonra “Peki insanlar ne oluyor, ölünce” diye sordu. Anneanne önce bana sonra kızına baktı.