ZAMAZİNGO

Dikiz aynasından arkaya bakarak yaşamaktan vazgeçin… Önünüzdeki yola bakın…

Sen dua edersin ama kabul olmuyor sanarsın!
Ekmek almak için bir fırına giders…in
Beklerken fırıncı ile bir sohbet başlar
Ve fırıncının hoşuna gidersin, hoş sohbetsin ya…
Fırıncı başkalarına istediğini verip acele ile gönderir
Bu arada sen istediğini alamadığın için sıkılmaya başlarsın
Ama bilmezsin ki
Fırıncı daha yeni pişmiş en güzel ekmeği verecek

Acı vermeyi nasıl bırakırız?…tabii ki herkes ‘elinde ne varsa ancak onu verebilir’; o halde acı ‘vermekten’ de önce, ‘acıyı üretmeyi bırakmalı’dır…
. Ve kuşkusuz ki ACI  ‘kendi yapımımız’ olanları ve bizlere ‘dışarıdan dayatılanları’ da kapsar… Kaçarak veya çözümünü erteleyerek kurtulunabilecek bir şey değildir. Peki ‘ertelemememiz gereken’ şey nedir?… Yanıt: kendimizle  ‘yüzleşmek’. korkumuzla ‘yüzleşmek’, isteklerimizle ‘yüzleşmek’tir… Arkasından yapılması gerekense: ‘Onu dönüştürmek’.Tanri hepimize bu kararlilikla yola cikma gucu ve farkindaligi versin.

Eğer karşımdaki insanın neyi niçin yaptığını “anlayabilirsem”, kendi bakış açımı bir süreliğine bırakıp “onun acısını, korkusunu, endişesini” görebilirsem, o zaman anlayış geliştirmem, muhtemelen şefkat geliştirmem daha kolay oluyor. Ama durduk yerde şefkat geliştirmeye kalkıştığımda bu zorlamalı ve çoğu zaman yapay, hatta uzun vadede öfkemi besleyen bir sahtekarlığa dönüşüyor.

Eğer karşımdakini anlayabilirsem korkularımın bir sonucu olan anlayışsızlığım da değişmeye başlıyor… Bu aynı zamanda kendimin neyi niçin yaptığımı anlamama da ışık tutuyor…

Çünkü aslında herkes o kadar aynı ki… Aynı korkular geçtiğimiz yollar sonucu farklı tepkiler vermemize yol açıyor o kadar… Ve hepimizin ihtiyacı olduğumuz gibi kabul edilmek , anlaşılmak ve sevilmek… Koşulsuz , beklentisiz…

O bayram bana ayakkabı almaya karar verdiler.Hazır ayakkabı satan mağaza yoktu şehirde. Tek ayakkabı yapan dükkánında ayakkabıcı çıplak ayağımı bir kartonun üzerine koydu, iyice basmamı söyledikten sonra ağzındaki kurşun kalemi eline alıp ayağımın çevresini çizdi.O ayağımın çizildiği karton benim ayakkabı numaramdı.Günlerce yeni ayakkabılarımın hayalini kurdum. Babamın anlattığına göre ayakkabılarım siyah ve bağcıklı olacaktı.

Kapının her çalınışında koştum.Ayakkabılarım bayramdan bir gün önce geldi, siyah-bağcıklı.O gün onları giymedim. Bayram gecesi yatağımın altına yerleştirdim yeni ayakkabılarımı.Arada bir kalkıp kutusundan çıkartıyor, yere koyuyor, yukarıdan, yandan, önden bakıp duruyordum. Parlak ve yuvarlak burnunu gecenin karanlığında kim bilir kaç kez okşadım.Uyku girmedi gözüme.
Sabahleyin ev ahalisi kalktığında, ayakkabı kutusu kucağımda sandalyede oturuyordum ben.Ayakkabımı babam giydirdi. Ayağıma olmamıştı ayakkabılarım, dardı ve canımı yakmıştı.Ama bunu babama söylemedim. O ”Sıkıyor mu?” diye sordukça ”Hayır” yanıtını veriyordum.”Dar, ayağımı acıtıyor” desem, geri gidecekti ayakkabılarım ve ayakkabıcının hemen bir yeni ayakkabı yapması olanaksızdı.

O bayram sabahı canım yana yana yürüdüm. Bir süre sonra acı dayanılmaz oldu. Dişimi sıktım. Topalladım.Soranlara ”Dizimi vurdum” dedim, ama ayakkabılarımın ayağımı sıktığını kimseye söylemedim.

Bazılarımız yaşamda böyle darbir  ayakkabıyla yürümeyi seçer…

Kimi zaman dar bir maaş, kimi zaman sevimsiz bir iş…

Kimi zaman bir mekan dar ayakkabı olur bize, kimi zaman bir çevre, kimi zaman bir sokak, ya da bir şehir…

Kimi zaman dostluklar, arkadaşlıklar, beraberlikler bir dar ayakkabıya dönüşür.

Canınız yanar.

Topallaya topallaya gidersiniz.

Ta ki ayakkabıyı çıkartabileceğinizi düşünüp bunu uygulama cesareti bulana kadar… O zaman ayakkabı uygun olduğunda ne kadar huzurlu ve mutlu yaşayabileceğinizi keşfetme şansınız olur…

Uygun ayakkabılar giymemiz dileğiyle…