Ruh yorgunuyum,
Gönül yorgunuyum,
Hayat yorgunuyum,
Öğrenmek,
Bilmek,
… Anlamak,
Anlamamış gibi yapmak,
Düşünmek,
Hissetmek,
Tanımak,
Tanık olmak,
Katlanmak,
Anlayış göstermek,
Görmezden gelmek,,
Üzerinde durmamak,,
İdare etmek,
Üzülmemiş görünmek,
Alışmak,
Alışamamak,
Sabretmek,
Katlanmak,
Beklemek YORGUNUYUM..
Tam da artık hiç bir şey şaşırtmaz beni sanırken, Her seferinde yeniden şaşırmak YORGUNUYUM…
Yüksek Topuklar
(M.Mungan)
En iyi değilim, en kötü de.
En cömert değilim, en cimri de.
En kibirli değilim, en mütevazı de.
Hiç kimseyi kandırmamış değilim, herkesi aldatmış da.
Kimseyi yarı yolda bırakmamış değilim, herkesi satmış da… .
Hep iyiliğimden kaybetmiş değilim, kötülük yapa yapa kazanmış da.
Çok başarılı olduğum günler de oldu, dibe vurduğum da.
Sevgi dolu değilim, nefret dolu da.
Barışçıyım, biraz da savaşçı.
Biraz güçlüyüm, biraz zayıf.
Biraz iyiyim, biraz kötü. İyi? kötü? İnsanım….
Shakespeare
İşim nedir ki
Gençlik bir hayat devresi değil bir akıl halidir.
Yıllar cildi buruşturabilir, ancak, heyecanların bitişiyle ruh buruşur.
İnsan kendine olan güveni kadar genç, kuşkusu kadar yaşlı,
Cesareti kadar genç, korkuları kadar yaşlı,
Umudu kadar genç, bezginliği kadar yaşlıdır.
Hiç kimse fazla yaşamış olmakla yaşlanmaz.
İnsanları yaşlandıran, ideallerinin bitmesidir.
Kalbi sevdikçe, neşe duydukça, güzellikleri fark ettikçe, beyni yeni şeyler keşfettikçe herkes gençtir.
İnsanlar yaşadıkça yaşlandıklarını sanırlar, halbuki yaşamadıkça yaşlanırlar.
İnsan, yaşlı olmaya karar verdiği gün yaşlanır.
Siz, bu yıl da genç kalın.
W. E. Gladstone ve S.Ullman’ın şiirlerinden yararlanılarak hazırlanmıştır.
.
Dün sabaha karşı kendimle konuştum…
Ben hep kendime çıkan bir yokuştum.
Yokuşun başında bir düşman vardı,
ona vurmaya gittim, kendimle vuruştum.
Özdemir ASAF
Gönül çektikçe pişen,
Yerin seni çektiği kadar ağırsın,
Seviyorum seni ekmeği tuza banıp yer gibiHer şey birdenbire oldu.
Birdenbire vurdu gün ışığı yere;
Gökyüzü birdenbire oldu;
Mavi birdenbire.
Her şey birdenbire oldu;
Birdenbire tütmeye başladı duman topraktan;
Filiz birdenbire oldu, tomurcuk birdenbire.
Yemiş birdenbire oldu.
Birdenbire,
Birdenbire;
Her şey birdenbire oldu.
Kız birdenbire, oğlan birdenbire;
Yollar, kırlar, kediler, insanlar…
Aşk birdenbire oldu,
Sevinç birdenbire
Orhan Veli…
Pırıl pırılmış yıldızlar, ay dolunaymış. Ayın şavkında ne güzeldindesem;
Haksızlık olurdu sana Ve iltifat aya.
Ama sözün doğrusu: O an senin şavkında Ay ne güzel duruyordu.
Düşümdeydin yine; Cennetmiş gibi… İlk yazın meltemiymiş saçlarındaki,
İçindeymişsin mavi ve beyazın.
Mavi bu kadar güzel…
Beyaz, böyle beyaz olmamıştı önce.
Sana ne güzel de yakışmıştı desem;
Renkler sevinirdi mutlaka
Ama haksızlık olurdu sana.
Sözün doğrusu;
Ne güzel de yakışmıştın sen,
Mavi ile beyaza.
Düşümdeydin yine; Pırıl pırılmış yıldızlar,
ay dolunaymış.
İçindeymişsin mavi ve beyazın.
Seni öyle görünce, Çözüldü o zor bilmece: Senin yanında durduğun…
Senin içinde bulunduğun…
Herşey güzel.
Umrumda değil şimdi;
Aynaların ne söylediği.
Artık güzelim ben de.
Çünkü sen; En çok benim içimdesin.
14.12.2009
|
|
Sadi Atay |
 PEMBE GÖZLERİNDEN ÖPTÜMSen farketmedin mutlaka…
Ama benim hep aklımda;
Bir kuğu gibi süzülürken,
Bir düşümden, bir düşüme sen
O buğulu anlık bakışın…
Yüreğimi o ilk yakışın. Karanın en güzel karası gözlerinde,
Pembenin en pembesini gördüm. Sen farketmedin mutlaka…
Ama sıcaklığı hala dudağımda.
Benim biricik pembe gözlüm,
Kara gözlerinin pembesinden öptüm.
11.12.2009
|
|
Sadi Atay |
ZAMAZİNGO 