methini duyduğum bir kitapta şöyle yazıyor…
çok sıkılıp,bunaldığımızda rüyamızda sevdiğimiz ölülerimizi görürürüz .
aslında onları davet eder,ruhsal bağlantı kurarız.
rüyada ölü diri getirir derler ya.
belkide dirilen kendimizizdir.
rüyada vefat etmiş birini görmek,.
merak etme bu evrende yanlız değilsin,ben varım seni kolluyorum mesajıdır.
biz aklımızla kavrayamayız ama bilincimiz ve bedenimiz bilir ki sevdiğimiz ama kaybettiğimiz kişiler ölse de enerjileri evrende yok olmaz ..
Başınıza gelmesinden korktuğunuz EN KÖTÜ ŞEYE DEĞİL de, başınıza gelmesini istediğiniz EN İYİ ŞEYE odaklanın. Unutmayın kafanızda en çok neyi düşünürseniz, hayatınızda onu çoğaltırsınız,çekersiniz,onu yaşarsınız… Düşüncelerinizi değişitirin ki hayatınızda değişebilsin… SEÇİM SENİN…”
İtfaiye eri onu az önce yangından kurtarmış ve ön bahçeye bırakmış, işine devam etmiş. Yangın söndükten sonra ise soluklanmak üzere oturmuş. Bu fotoğrafı çeken yerel bir gazeteci köpeğin uzaktan itfaiye erine bakmakta olduğunu fark ediyor.
Daha sonra köpek, az önce kendisini ve yavrularını kurtarmış olan yorgun itfaiye erine yaklaşıyor, gazeteci onun ne yapacağını merak ederek kamerasını hazırlıyor ve “o” anda deklanşöre basıyor.
İşte, bir teşekkürün bile esirgendiği, ağır geldiği, gereksiz görüldüğü günümüzde bu fotoğraf gerçekten ibret verici.
Hey dostum, sana söylüyorum; gülümse!
Bazen dış görünüşü ile yargıladıkların içindekileriyle seni utandırabilir…..
Marianne Williamson’un yazdığı “Sevgiye Dönüş”. Aslında, bana göre, bu kitabın adı İngilizce isminden yola çıkılarak “Aşka Dönüş” olabilirdi. Uzun zamandır çok satanlar listelerinde yer alan, rekorlar kırmış ve çok sayıda insanın hayatında değişim veya dönüşümler yaratmış bir eser. Marianne Williamson ise dünyanın her yanında dersler veren ve yaptığı programlar büyük bir ilgiyle izlenen bir “Mucizeler Kursu” eğitmeni. “Sevgiye Dönüş” korkuya dayalı, egonun esareti içinde yaşadığımız bir ruh halinden çıkartıp, sevgi ve birlik âlemine ipuçları veriyor.
İşte bu kitapta çok sevdiğim bir bölüm var : “En büyük korkumuz yetersiz oluşumuz değil, En büyük korkumuz ölçüsüz güçlülüğümüz. Bizi en çok korkutan karanlığımız değil, ışığımız. Kendimize sorarız, ben kimim ki parlak, güzel, yetenekli ve harika olayım? Aslında siz ne değilsiniz ki? Siz Tanrı’nın çocuğusunuz. Küçük oyununuz dünyaya hizmet etmiyor. Sinmenin aydınlık bir tarafı yok ve insanlar sizin yanınızda güvende hissetmeliler kendilerini. Hepimiz, tıpkı çocuklar gibi ışıldamalıyız. İçimizde olan Tanrı’nın ihtişamını göstermek için doğduk.
O sadece bazılarımızın içinde değil, herbirimizin içinde. Kendi ışığımızın parlamasına izin verdiğimizde, bilmeden diğer insanların da aynı şeyi yapmasına izin veririz. Kendi korkumuzdan kurtulduğumuzda varlığımız kendiliğinden özgürleştirir diğerlerini de…” Özellikle “kendi korkularımızdan kurtulmak” bölümü beni çok düşündürdü.
Çünkü, çok uzun zaman boyunca benim bu kadar “kendim olmaktan” uzaklaştırdığını bile fark etmemiştim. Kendi yanıtlarımdan, kendim söyleyeceklerden çok önce, işte veya özelde “önem verdiğim” diğerlerinin ne söyleyecekleri, çok zaman sanki daha önemliydi benim için. Bu konuda, daha çok ve daha güçlü “kendimden doğru” bir şeyler söylememe, bir şeyler yapmama çok kişi, çok “değerli yollar” açtılar bana. Hemen ilk aklıma gelen isimleri, Dorothy (Siminovitch), Alper (Utku), Fazıl (Oral) ve Cem (Mumcu) olarak sıralayabilirim. Bu sıraladıklarım ne mi yaptılar?
Korkum kadar gücümün de olduğunu ve de hep olacağını bana çok güzel hatırlattılar. İnsanın, kendisine ve çevresine karşı ne kadar sahici olursa, o kadar çok tekamül edebileceğini yani büyüyeceğini, buna paralel ilişkilerini aynı şekilde büyütebileceğini yaptıkları çok şey ile durmaksızın anlattılar, çok şükür hala da aynı güzel duygularla devam ediyorlar.
Kendi o güzel yolculuğu boyunca, kendi içindeki korkuları ile değil “içindeki o güzel aşkla” çok anlamlı izler bırakmış Mevlana bakın bu konuda ne diyor : “Ey Tanrı kitabının nüshası insanoğlu! Sen, kainatı yaratan Hakk’ın güzelliğinin bir aynasısın! Her şey sensin. Alemde ne varsa, senden dışarıda değil. Her ne ararsan, onu kendinden iste, kendinde ara. Kimden kaçıyoruz, kendimizden mi? Ne olmayacak şey!..”
Kendimden kaçmayı daha tam olarak bırakabildiğimi söyleyemem. Yine de, adım adım “kendimde aradıkça ve kendimde istedikçe” çok daha huzurlu olmaya başladığımı söyleyebilirim. Işığımın parlamasına daha çok izin verdikçe, kendimin ve diğer insanların “o aydınlık ışıkları yakmasına” dair daha da çok adım atabileceğimi biliyorum. Hele hele ilişkilerimde, eğitimlerimde, koçluklarımda, hayatımın birçok sahnesinde karşılaştığım, konuştuğum, seçtiğim, bir şeyler paylaştığım her bir insanın ve de kendimin “ışıl ışıl” bir ayna olduğuna artık daha da çok inanıyorum…
Mehmet Yıldırım
Hayata dair hazır cevaplar var.
Öyle çok düşünüp kendini heba etme sen…
biraz oku dolaş yaşa işte=))
Kimseye kötülük etmeden”
Yaşam daima sana senin verdiklerini geri verir. Yaşam davranışlarımızın aynasıdır. Daha fazla sevgi istediğin zaman daha çok sev! Daha fazla şefkat istediğinde, daha şefkatli OL! Saygı istiyorsan insanlara daha çok saygı duy.İnsanların sabırlı OLmasını istiyorsan, sen sabırlı OLmayı öğren.Bu kural yaşamımızın bir parçasıdır, herkes için her zaman geçerlidir. Yaşam bir tesadüf değil, yaptıklarımızın bir aynada yansımasıdır♥
Öfkeliyken Konuş; Göreceksin, Hayatında Yaptığına Pişman Olduğun En İyi Konuşma Olacak…
Ferhat ünlü bir nakkaştır. Sultan Mehmene Banu’nun, kızkardeşi Şirin için yaptır…dığı köşkün süslemelerini nakşederken Şirin’i görür ve birbirlerine sevdalanırlar. Ferhat, sultana haber salarak Şirin’i istetir. Ancak sultan, kızkardeşini vermek istemez ve Ferhat’ı oyalamak için Elma Dağı’nı delip şehre su getirmesini şart koşar.
Uçan kuş yerde yiyecek ararken, kaplumbağayı görür. Yanına gider ve sorar: ” Bu telaş ne ? Yolculuk nereye? ” Kaplumbağa; “Hiç sorma dostum. Şu karşı tepenin ardında sevdiğim bekliyor.Kısa bir süre önce yurtdışı çıkışı için pasaport kontrolü öncesi sırada bekliyordum. Yoğun bir gündü, zaten uzun olan kuyruğa sürekli yeni birileri katılıyordu. Hemen arkamda, duran bir kadın ve yanındaki (tahminen 8-9 yaşlarındaki) kız çocuğu dikkatimi çekti. Hemen ardından da, ister istemez, onların kendi aralarındaki konuşmalara kulak misafiri oldum : “Anneee, pasaportum sende mi?” Anne diye seslendiği kadının yanıtı ise biraz şaka ile karışıktı : “Afedersiniz, sizi tanıyamadım, siz kimsiniz, tanışıyor muyuz?”
Küçük kız, oldukça şaşkın bir şekilde : “Anne, anne, benim, ben senin kızınım, şimdi birlikte tatile gidiyoruz ya..” Annesi, bu sefer, tonu gitgide artan bir ciddiyetle : “Bakın, beni rahatsız ediyorsunuz ama, sizi polise şikayet etmek etmek zorunda bırakmayın lütfen beni..” Bu yanıt karşısında, iyice şaşıran o güzel kız çocuğu, o son bir-iki dakikanın kendisine yaşattığı güvensizlik sonrası, çok doğal ve bir o kadar çocukça tepki verdi. Ağlamaya başladı ki hem de nasıl bir ağlama. Annesinin “tamam tamam canım, şaka yaptım, gerçekten şaka yaptım canım kızım” demesi bile o ağlamanın önüne geçemedi.
Neyse ki, dakikalar geçtikçe, biraz sarılma biraz da tatlı dilli konuşma işin içine girince, o ağlamanın yerini “gözüyaşlı gülümsemeler” aldı. O güzel çocuğun, yüzünde, sesinde, gözünde evet neredeyse tüm benliğinde büyük bir huzur ve güven vardı. Yaşadığım bu güzel deneyim bana bir kez daha insana dair o kadar çok şey anlattı. Yaşam boyunca kendimize ve başkalarına duyduğumuz güven, ilişkilerimizdeki gel-gitler veya git-geller, hayallerimiz ve korkularımız arasındaki süresiz yalnızlıklarımız gibi. O güzel kız çocuğu çok benzer şeyler hissetti diye düşünüyorum. ?”
Mehmet Yıldırım…
