ZAMAZİNGO

Baktım Arzu sabahtan beri beni facebook’ta beş kere dürtüklemiş, on tane de mesaj atmış. Hayırdır deyip mesajlardan birini açtım. “Bak bak” diye veryansın eden mesajını okumaya başladım. “Görüyor musun sonunda olan oldu Veysel benden önce evleniyormuş.  Hem de şu sahte sarışın Emel’le. Zaten Serdar’da Gamze’yle evlenmişti. Ya kime dokunsam evleniyor ama benle değil benden sonra karşılarına çıkan ilk zibidiyle. Ne ya ben evliliğe hazırlama kurumu muyum” diye başlayan mesajı böyle uzayıp gidiyordu.

Valla Arzu gerçekten doğru söylüyordu. Kız kime el atsa onunla değil de bir sonrakiyle evleniyordu bu adamlar. Hepimiz bu duruma artık şaşmış kalmış vaziyetteydik ki Veysel sanırım bardağı taşıran son damla olmuştu. Ama bir arkadaş olarak üzerime düşen Arzu’ya bunları söylemek değildi tabi ki. Bana düşen olayı önemsiz gösterip arkadaşımın yerlere düşen öz güvenini toparlamaktı.

Arzu’ya face’ten hemen mesaj attım: Kızım ya isteyen evlenir, isteyen boşanır, isteyen çocuk yapar sana ne ki? Sen hem bize yüz kez benim artık Veysel’le işim olmaz, önüme diz çökse, yalvarsa ona dönem demiyor muydun, adam işte duymuş bu söylediklerini, yoluna devam etmiş.

Arzu’dan tabi ki hemen cevap geldi: Yaa Anette inanamıyorum senin afyon bugün patlamadı herhalde. Ben onları tabi ki laf olsun diye söylüyordum. Tamam Veysel’e karşı bir şey hissetmiyorum ama ona düşen gelip benim için uğraşması, çabalaması, benden vazgeçemediğini söylemesi olmalıydı! Hadi onları söylemedi uzun bir yas tutma dönemine girmeliydi! Yani nedir bu çakma sarışın bulmalar, hadi buldu, gönül eğlendirmek yerine evlenme teklifi etmeler falan. Bak sırf bana gıcıklık yapıyor olmasın diyerek dengesini ne kadar kaybetmiş olduğunu bir kere daha anlamamı sağladı…

Ya Arzu’cuğum diye geri mesaj atım hemen. Sana ne, olan olmuş biten bitmiş, yani gerçekten sana ne, niye sürekli adamın sayfasına girip girip casusluk yapıyorsun ki diye cevap yazdım….

Çünkü diye hemen cevabı düştü, bu bir gurur meselesi, bu bir onur meselesi. Bu ayaklar altına alınmış kadınlık gururumun çığlığıdır diye yazarken, herhalde bir an olsun aklı başına gelmiş olmalı ki, Anette ya sanırım egom tavan yaptı, gerçekten bana ne elalemin Veysel’inden derken ve ben tam rahatlamışken, egosu gene onu bir sarstı, bana ne ya, benim önce evlenmem lazım dı diye bu sefere tweetten mesajları düşmeye başladı.

Anladım ki bu kriz bugün geçmeyecekti. Arzu’nun sakinleşmesi için zamana ihtiyacı vardı ya da evlenmeyen eski bir erkek arkadaşa? O anda aklıma eski erkek arkadaşlarından Yusuf geldi. Yaa Arzu’cuğum dedim Yusuf bak hala evlenmedi, seviniyor musun bari dememe kalmadı, Anette ya sende hiç facebook güncellemelerini takip etmiyorsun galiba, Yusuf uzun süredir yelloz Emine’yle beraber deyince beni aldı bir gülme. Kızım sen hem eski erkek arkadaşlarını hem de onların yeni kız arkadaşlarını, yani pardon yeni yellozları da mı takip ediyorsun, sil hepsini gitsin bitsin, kafan rahat etsin o zaman diye karşı bir fikir ortaya atmaya çalıştımsa da Arzu gene veryansın etti. Silmem efendim niye silecekmişim, hiçbirini silmem, ben hepsi otursun beni beklesin istiyorum, önce ben evleneyim, mutlu olayım, çocuk yapayım sonra hepsi ne yaparsa yapsın. Benden önce bunları yapmaya hakları yoktu derken, herhalde son sözleri de kendine anlamsız gelmeye başlamış olmalı ki bir göz kırpma işareti geliverdi mesaj olarak.

Anette ya ben neler diyorum ve diliyorum böyle, ben niye böyle kötü biriyim, neden onların bu kadar çabuk, yani benden önce mutlu olmalarını kaldıramıyorum ki diye sordu içli içli…

Ne diyebilirdim ki, biz insanların zaaflarla dolu yaratıklar olduğunu söylemekten başka…

Sağlıcakla,

Sabahın beşinde cep telefonum uzun uzun çalmaya başladı. Önce ne oluyor diye şöyle bir gözümü açıp, tekrar uyumaya çalıştım ama yok arayan o kadar kararlı ki telefonu açtırmaya, mümkün değil kapatmıyor. “Ne oluyor ya sabahın köründe” diye bir hışımla açıyorum telefonu ve Zeynep’in bir taraftan özür dileyen ve bir taraftan da hıçkıran sesiyle güne başlıyorum.

Zeynep “Anette ya çok özür dilerim bu saatte aradığım için ama dün akşam ne oldu bilemezsin, ben mahvoldum, paramparça oldum” diye hıçkırarak konuşmasına devam etti. Benim tabi bütün kızgınlığım bir an da uçup gitti ve “Zeynep hadi anlatsana ne oldu yahu” diye yatakta doğruldum.

Dün akşam Ayhan buluşmak istedi, ben de tamam dedim giyindim süslendim, taksimdeki kafemize gittim. Ben gelecek hafta çıkmaya başlamamızın birinci yılı diye plan yapacağımızı zannederken Ayhan beni aldattığını itiraf etti. Ben nasıl yani deyip en afallamış halimle ona bakarken ‘’beni affet çok pişmanım asla bir daha olmayacak’’ dedi ve karşımda bir yandan ağlamaya bir yandan da olanları anlatmaya başladı: ‘’İşte şirkette biri varmış da ne zamandır peşindeymiş te düş artık yakamdan demek için kızla yemeğe çıkmış da, sonra laf lafı açmış çok içmişler de, öyle olunca kızı eve bırakmak istemiş te, kız da gel sana bir kahve yapayım demiş te, o da tamam demiş te, sonra içkinin etkisiyle kızın evine çıkınca bir anda ne olduğunu anlamadan kendilerini yatakta bulmuşlar da…’’

Zeynep o kadar çok ağlayıp, hıçkırıyordu ki, cümlelerin bir bölümünü aklımdan ben tamamlıyordum. Ben bile şoktayken Zeynep’in halini tahmin bile edemiyordum. Çünkü hepimiz biliyorduz ki Ayhan Zeynep’e aşıktı. Ve aşık bir adamın yaptığı bu aldatma hareketi, erkeklere olan tüm güvenimizi yerle bir edecek cinstendi…

Zeynep’le Ayhan bu itiraftan sonra bütün geceyi kafede bir yandan ağlayarak, bir yandan da konuşarak geçirmişler. Zeynep Ayhan’a “seni bu hareketi yapmaya iten ilişkimizdeki bir sıkıntı, uyumsuzluk, ya da ne bileyim hoşnut olmayan bir şey mi” diye sormuş. Ayhan bu sefer de “ya ne bileyim hep senin istediklerini yapıyoruz, senin istediğin yerlere gidiyoruz, senin bu baskın halinden biraz yorulmuştum açıkçası, ipleri benim elime bırakacak bir kadın istiyordum açıkçası demesin mi?”

Zeynep tabi bu noktadan sonra nerede olduklarına bakmadan bağırıp çağırmaya başlamış “madem öyle bunu karşıma geçip adam gibi söyleseydin ya” demiş ve tepinmeye başlamış. Tabi kafenin gediklisi olmaları da bu bağırıp çağırmaları bir yere kadar kaldırabileceği için toparlanıp çıkmışlar. İstiklal Caddesi boyunca yürürlerken Zeynep ‘’peki ayrılmak mı istiyorsun’’ diye sormuş, Ayhan ise ‘’tabi ki hayır’’ demiş. ‘’İlişkimizin devam etmesini istiyorum. Önce sana bu olanları anlatmamayı düşündüm ama böyle bir yalanın üzerine de ilişkiyi sürdüremezdim. Gözlerine bakamazdım’’ demiş. Tabi Zeynep’te gene işler kopmuş ‘’yani elin kadınıyla yatınca gözüme bakabiliyorsun da söylemeyince mi bakamıyorsun’’ demiş. Ayhan’ı itip cadde boyunca koşmuş ve yola çıkınca da önüne çıkan ilk taksiye atlayıp eve dönmüş. Ayhan’ın ne aramalarına ne de kapıyı yumruklamalarına cevap vermiş ve ne yapayım demek içinde sabahın beşine kadar dayanıp beni aramış…

Ben duruma henüz bir yorum getiremeden Zeynep bir sonraki adımı atmak için cevaplanması gereken en önemli soruyu sormuştu bile: “Aldatan tekrar aldatır mı Anette? Yani ben şimdi Ayhan’ı affetsem bir daha bana bunu yapmayacağı ne malum. Hem aynı işyerinde bu kızla da çalışmaya devam edecekler. Hadi bu kızla bu durumu kesin olarak bitirseler bile her ilişkimizde sorun olduğunda bana söylemek ve çözüm aramak yerine başka bir kadının kollarına atılmayacağını nerden bileceğim ki?” diyerek birbiri ardına çok mantıklı şeyler söylüyordu. Arkasından “o zaman yapacak bir şey yok Ayhan’dan ayrılmalıyım ama onu o kadar seviyorum ki bu nasıl olacak” derken benim kulaklarımda hala şu soru yankılanıyordu: ‘’Aldatan bir kere daha aldatır mı Anette?”

Ah bu sorunun cevabını bilen var mı ki acaba? Aklımdan bir bir arkadaşlarımın başından geçen olaylar akmaya başladı. Aldatanın kadın olduğu başka bir durumda erkek kadını affetmiş ve kadında adamı tekrar aldatmıştı. Evli başka bir çift durumundaysa adam karısını aldatmış, affedilince birkaç sene sonra gene aldatmıştı. Bazıları alışkanlık gibi ana ilişkisi devam ederken, bir sürü başka kadınla zaten eşini aldatıyordu. Yani aklımdan böyle örnekleri geçirdim geçirdim ve aldatanın tekrar aldatacağına kanaat getirdim. Ama bunu asla Zeynep’e söyleyemezdim. Hem her durumun bir istisnası olamaz mıydı yani?

Siz ne diyorsunuz arkadaşlar aldatan tekrar aldatır mı ???

Sağlıcakla,

Bir sorunun cevabı sık sık değişir mi? Gerçekten değişiyor işte. Bu soruyu yıllar içinde defalarca kendime sordum. Ve cevabı bazen “evet”, bazen “hayır”, bazen “bilmiyorum” oldu. Cevap neye göre değişti derseniz tabi ki benim ve çevremdeki insanların yaşadığı olaylara göre değişti.

Ne bilim mesela okul yıllarımda bu sorunun cevabı kesin olarak evetti. Tabi ki erkek kadınla arkadaş olabilir diyordum. Ve bir sürü de erkek arkadaşım vardı. Onlarla güler, telefonda konuşur, sağa sola gezmeye giderdim. Sonra zaman içinde anladım ki meğerse benle çıkmak istiyorlarmış. Bir punduna getirip “senden hoşlanıyorum çıkalım” dedikleri ve benden de cevap olarak “aaa ben seni arkadaş olarak görüyorumu” duyduktan sonra da yavaş yavaş düşen bir arkadaşlık eğrisinden sonra toz olup gidiyorlardı.

Beni en çok hayal kırıklığına uğratan ise ben gerçekten onları arkadaş olarak görüp bir şey yapmalarını istediğim zaman, o isteğimi gerçekleştirmelerinin altındaki nedenin beni tavlamak olduğunu anlamamdı…

Bütün bu tecrübelerimden sonra erkekle kadın arkadaş olabilir mi sorusuna “hayır” cevabını vermeye başladım. Sonra çevremde arkadaş olarak gezen ve yıllar geçse de arkadaş olarak kalabilen insanlar olduğunu görünce bu soruya cevabım yine “belki de olunabiliyordur bilemiyoruma” döndü.

Sonra fark ettim ki kadınla erkek arkadaş olsalar bile mutlaka altta yatan bir beğeni duygusu oluyor. Yani bu beğeni duygusu illa çıkmaya, ya da sevgiye dönüşmeyebiliyor ama alt satırlarda mutlaka bir beğeni duygusu yatıyor.

Arkasından anladım ki kadınla erkeğin arkadaş olma zorluklarından biri, insanların sürekli sizi birbirinize yakıştırıp “zaten arkadaşsınız kafalarınız da uyuyor, hadi çıkın hadi evlenin” diye baskı yapmaları, sizin de aklınızın bir köşesine “ya acaba bir denesek mi” diye bir düşüncenin dolaşmasına sebep olmaları yatıyor.

Ayrıca ben erkek arkadaşlarımdan biri evlenince onla görüşmeyi çok azaltırım, neden ise hanımı bozulmasın diye, evde kıskançlığa huzursuzluğa sebep olmayayım diye. Eee böyle olunca da kör topal yürüyen arkadaşlık, erkeğin evlenmesiyle yine sekteye uğruyor. Yani olaya nerden bakarsam bakayım bu erkekle arkadaşlık işi olmuyor… Olamıyor…

En son çıktığım gezilerden birinde çok sevdiğim kız arkadaşlarımdan biri “aa benim çoğu arkadaşım erkektir” deyince acaba ben mi erkeklerle arkadaş olmayı beceremiyorum diye aklımdan geçirdim. “Peki adam evlenince ne yapıyorsun” dedim “hiç” dedi “ne olacak hanımıyla da arkadaş olmaya çalışıyorum, baktım kafa dengi değil ben niye arkadaşımı kaybedeyim onla görüşmeye devam ediyorum” dedi. Yine de kadınla erkeğin arkadaşlığının kadınla kadın arkadaşlığından daha kolay olduğunu düşünüyorum. En azından arada rekabet olmuyor, ben daha güzelim ya da erkekler beni beğenecek yarışı olmuyor

Bilemiyorum valla hiçbir şeyin doğrusu yanlışı olmadığı gibi her ilişki ve her arkadaşlık da tabi kendi şahsına münhasır olduğundan genelleme yapmak çok zor…

Erkekle kadın ateşle barut mu yan yana gelmeleri tehlikeli mi bilemiyorum ama iki cinsin arkadaş olması zor gibi geliyor. Evet en son kararım bu “arkadaş olmaları zor ama imkansız değil” hele bir aralık kapı bırakayım da ne olur ne olmaz… Siz ne dersiniz?

Sağlıcakla,

“Dünyada bir tek insana inanmıştım. O kadar inanmıştım ki, bunda aldanmış olmak, bende artık inanmak kudreti bırakmamıştı. Ona kızgın değildim. Ona kızmama, darılmama, onun aleyhinde düşünmeme imkân olmadığını hissediyordum. Ama bir kere kırılmıştım. Hayatta en güvendiğim insana duyduğum bu kırgınlık, adeta bütün insanlara dağılmıştı; çünkü o benim için bütün insanlığın timsaliydi.”

Sabahattin Ali.

Gerçekten böyle değilmidir? Bazen tek bir insana karşı duyduğumuz kızgınlık ve kırgınlığın hıncını tüm insanlardan çıkarmaya çalışırız… Ne yazık…

Anette

Sanmayın ki ben hep böyle pozitfitim. Bundan seneler önce  bunalım takılmaya, kendimi üzmeye bayılırdım. Nedense dipte olmaya tutkuyla bağlıydım hem de. Sonra yavaş yavaş farkındalıklarım gelişti, kendi üstümde uzun ve yorucu çalışmalar yaptım. Ve ne zannediyorsunuz hemen başardım mı? Ne yazık ki hayır. Bazen yukarı bazen aşağı maceram devam etti ve ediyor aslında…

Zaman geçtikçe kendimle arkadaş olmaya, kendimi sevmeye ve kendimle yüzleşmeye başladım. Bu ne bitmez bir yolculuk ki, hala yolun başındayım. Sadece çabalıyorum ve uğraşıyorum o kadar. Şimdi tek farkım bu yolculuğu sizlerle beraber paylaşmam, ruh durumuma göre, o günkü havama göre soru işaretlerimi ,düşüncelerimi yazmam. Bazen gülüyoruz, bazen düşünüyoruz, bazen ya ne güzel söylemiş bravo diyoruz.

Ama en önemlisi artık hepimiz Zamazingo ailesinin bir üyesiyiz. Biz artık bir aileyiz. İşte bunu bilmek bile bana kendimi iyi hissettiriyor. İyi ki varsınız. Ben sizin için varım. Sizlerle varım…

A bunları neden mi yazdım, bana özelden hep mesaj geliyor nasıl böyle pozitifsiniz diye, dilim döndüğünce ona bir cevap aslında bu satırlarım.

Bir de geçmişte nasıl bunalım olduğumu gösteren bir şiirimi koyuyorum buraya. Yazmak her zaman benimleydi ama o da benim gibi negatiften pozitife evrimleşti. Buyrun eski Anetten bir şiir…

BECEREMEDİM…

Bazı sabahlar kalktığında

Bir başka sen olarak ve bir başka hayatı yaşıyor olarak uyanmak istediğin hiç olmadı mı?

Sakın hayır deme

Buna inanmamı bekliyor olamazsın

Okulda, işte yada yolda yürürken aldığınkararlara uyarak mı yaşıyorsun hayatını yoksa

İstediğin hayatla ilgisi olmayan bir kabusu mu yaşıyorsun

Şöyle de diyebiliriz belki

İstediğin senden o kadar uzaktasın ki artık

Bir şişeye bir kağıt koyup, o kağıda da -sadece imdat- diye bile yazsan, şişe asla eski sana ulaşamıyacaktır.

Çünkü şişede aynı senin gibi yolunu kaybetmiştir.

Ne geldiği yönü ne gideceği yönü bilir.

Ne umudu kalmıştır ne isteği

NEe gücü kalmıştır ne gururu

Kala kala yalnızlığı ve belki de bir kuru inadı kalmıştır

Hayata karşı inadı

Yüzünde ve gözlerinde

Sadece hüzün mü var

Zorlukla örttüğün ya da örttüğünü sandıüın

Bir kere de itiraf et ve beceremedim de

Gözlerini kapat artık yorgunum de

Uykunun kollarına yenilginin acısıyla gir

Ve sabah uyandığında

Yeni bir başlangıç yapacağını sanarak uyan

Ve yeni gelen güne de kendini kandırarak başla…

Anette

İlişkilerin bir parçası canım, cicim deyip koklaşmaksa, diğer bir yanı da malumunuz olduğu üzere kavgalardır. Bu ikisi yapışık ikiz gibi ilerler, biri büyüdükçe diğeri de büyür. Bu durum nasıl oluyor da oluyor anlamıyorum ama ilişki ne kadar derinse yapılan kavgalar da o derece şiddetli olma potansiyeli taşıyor. Bir de yaşla beraber ilişkiler birbiri üzerine yığıldıkça kavga kasımız iyice de gelişiyor olmalı ki kavgalar deprem şiddetinde oluyor.

İlişki konusunda tecrübesiz olduğumuz gençlik yıllarında kavgalar, hayır telefonu sen kapat, hayır sen kapat, lütfen sen kapat şeklinde 20 dakika hiçbir şeyden konuşulmadan kapatma kavgası şeklinde gerçekleşiyor. Ben buna ilk aşk yıllarına tekabül eden liseli kavga formatı diyorum.

Daha sonra aşk konusunda ilerlediğimiz üniversite yıllarında nereye gidilecek, hesabı kim ödeyecek gibi eften püften başlayan kavgalar, ne zaman evleneceğiz, askerliğini kaç ay yapacaksın, ailene benden bahsettin mi ile giderek çıkış formuna girmeye başlar.

Askerlik bitip, düğün dernek yapılıp aynı eve girinci de koyun ak mı kara mı iyice belli olur. Ne zaman çocuk yapıcaz, çocuk hangi okula gidicek, Mualla’nın kocası ona pırlanta yüzük almış sen bana ne zaman alacaksın, neden biz hala kiradayız, mutfakta neden bana hiç yardım etmiyorsun gibi başlayan söylemler, bencilsin, mükemmeliyetçisin, robot gibisin, hiç hayal gücün yok, romantik değilsin gibi kişilik çatışmalarına dönmeye başlar.

İşte esas tehlike artık burada başlamıştır. Çünkü artık birbirini iyice tanımış ve birçok badireyi atlatmış çiftler, yıllar boyu içlerinde biriktirdiklerini  (aman çocuk büyüsün, aman komşu duymasın, aman annemler ne der gibi endişeleri artık bir tarafa bırakıp) etrafa saçmaya başlarlar. Eh tahmin edersiniz ki sen böylesin, hayır esas sen böylesinle başlayan kavgalarında sonu pek hayırlı bitmez. Evin ahenginin yerini alan bağırmalar, birbirine eşya atmalar, bavul toplayıp gitme denemeleriyle taçlandırılır.

Bundan sonraki aşama ne midir? Tahmin edeceğiniz gibi birkaç seçenek var tabi; Boşanma, kavga ederek devam etme, herkesin mantıklı bir şekilde karşısındakinin şikayetlerini dinleyip kendini az da olsa değiştirmeye çalıştığı orta yol.

Hangi yol tutulmalının da ne yazik ki ezbere bir cevabı yok. Her ilişkinin geçtiği yol ve kişilerin öyküleri farklı olduğundan herkes kafası, gözü, kalbi, ruhu yarılmış durumda ortada dolaşıyor zaten.

Zor azizim bu ilişki işi…Zor…  Çok zor…

Sağlıcakla,

Hafta sonu Ayşe Arman’ın evlilik üzerine yaptığı röportajı okudum. Ve toplumun kadınlara yaptığı evlen baskısının (anneden, babadan, kardeşten, arkadaştan, temizlikçiden, tatilde tanıştığın teyzeden, dolmuş şoföründen…) kadınların ne hallere düşürdüğünü gördüm. Yani kadınlar o kadar manyak bir hale sokulmuş ki iş erkeğe “hamileyim” yalanını söyleyecek boyuta ulaşmış.

İnanın bana bu yalana başvuran kadınlara kızamıyorum bile çünkü nedense evlenmeyen kadın başarısız,  değersiz, bozuk mal olarak algılanıyor. “Vah zavallı her halde bir kusuru var ki kendini alacak adam bulamadı” diye konuşuluyor arkasından. Her ortamda kendisine ayarlanmaya çalışılan damat adaylarından bahsetmiyorum bile. Bir de kadın evlenmeyince kız kurusu denilerek aşağılanıyor, erkek evlenmeyince müzmin bekar denilerek yüceltiliyor. Kadınlar arasında da “onu ben ehlileştiricem bak görürsün” gibi bir yarış başlıyor…

Bir de “kadın evlendi kendini kurtardı” sözünü hiç anlayamıyorum. Erkek evlenerek kadının namusunu mu temizliyor? Yani kadın evlenmeden önce namussuz mu oluyor? Ya da kendisine bakamayacak kadar aciz mi? Erkekle evlenme sebebi para mı yani? Çünkü evlenince erkeğin yan gelip yattığı, kadının deli gibi çalıştığı veya kadının ailesinden paraca destek alındığı nice evlilikler biliyorum. Gerçi kadın evli yuvası var ya adamın her türlü eksikliği görmezden gelinebilir tabi…

Ne yazık ki evlenmiş kadınlar da bir acayipleşmeye başlıyorlar…  Giyimi, kuşamı, makyajı birden bire değişiyor “ben statü atladım artık bana hiç kimse dokunamaz” havalarına giriyorlar. Artık toplumsal gereği yerine getirmiş ve baskıdan kurtulmuş olmanın rahatlığıyla bekar arkadaşlarına “hah işte ben evlenmeyi becerdim sen beceremedin” nanik hareketi yapıyorlar. Sanki o kadar yıl onlar da aynı baskıdan muzdarip değillermiş gibi evlenince taktığı alyansı göz çıkaracak kadar gözler önüne seriyorlar. En gıcık olduğum hareket ise ya kocamı baştan çıkarırsa düşüncesiyle “artık görüşmeyelim” diyenler. Ya ben senin kocanı ne yapayım. Sen almışsın işte tepe tepe kullan hayrını gör dimi ama. Bak gene sinirlendim işte…

Tabi aslında evlensen de iş bitmiyor. “Ee çocuk nerde?” başlayacak, birincisini doğursan “ee hadi ikincisi nerde” diyecekler… Onu yapsan bir başka baskı daha mutlaka gelip seni bulacak. İşte bu çevreden gördüğüm sürekli baskı hali beni boğulacak hale getiriyor.

Burdan özellikle erkeklere söylemek istediğim bir çift sözüm var: “Ey erkekler, eğer evlenmemiş bir kadın görürseniz unutmayın bu onun tercihidir. Onun için boşu boşuna onun arkasından atıp tutmayın”…

Sağlıcakla ,

İstanbul bir koca şehir. Ulaşım için metrosu var, vapuru var, otobüsü var ama ben neden bilmem o gün gideceğim yere toplu taşıma araçlarıyla değil de taksiyle gitmeye karar veriyorum. Ve iyi halt ediyorum… Neden mi?

Hemen anlatayım. Taksiye biniyorum “çek kaptan hisara” diyorum. Kaptan “hemen abla” diye cevap veriyor fakat içerisi yoğun bir sigara dumanı kaplı. Oldum olası sigara dumanından hoşlanmadığımdan taksiden inecek gibi oluyorum ama kaptan “tamam abla bak söndürdüm” deyip beni indirtmiyor…

Arkasından yüksek sesle korkunç ağlamaklı bir şarkı koyuyor. “Aman” diyorum “ben sessizliği severim, ben ineyim”. “Yok abla sorun değil” diyor ve sesi de kısıyor. Ben yine arka koltukta etrafı seyrederek yoluma devam ediyorum…

Sonra adamın ofladığını, pufladığını ve hatta inlemeye başladığını fark ediyorum. Bunun üzerine “hayırdır kaptan” diye soruyorum. Ay sormaz olaydım: “Abla ben intihar etmek istiyorum” demez mi?

Bende bir panik başlıyor tabi ki. “İntihar mı” diyorum “hiç duymamış olayım, delikanlı adama hiç yakışıyor mu böyle sözler” diyorum…

“Ah abla” diyor “yaşamak boş artık benim için. Şeytan diyor ki sür arabayı duvara kurtul şu hayattan”. Bu arada arabanın da yavaş yavaş hızlandığını fark edip hafifçe paniklemeye başlıyorum. Sesimi olduğunca normal çıkarmaya çalışıp “hele anlat derdini” diyorum “bu dünyada ölümden başka her şeye çare vardır” diyorum…

“Yok be abla” diyor “köyde sevdiğim kız vardı, senelerdir yanıktım ona ama bir türlü açılamıyordum, duydum ki onu pamuk tarlalarının sahibi Ali Bey’e vermişler. Ben ne yapıcam bundan sonra, yaşasam ne , yaşamasam ne” deyip arabayı biraz daha hızlı kullanmaya başlamaz mı…

Ben yine panik olmadan konuşmaya çalışıyorum ama iyice paniğim artık. Dışımdan kaptana “her olmayan işte bir hayır vardır” diyorum. “Demek ki o kız sana yazılmamış sana başka biri yazılmış mecbur acını çekip onu bekliycen” diyorum. Lakin kaptanın bana aynadan bir bakışı var ki beni bir kaşık değil yarım kaşık suda bile boğabilir hissediyorum yani… İçimden de “ah ben nerden bindim bu taksiye” diyorum…

Bir yandan da konuyu deşmeye devam ediyorum. “Ya” diyorum “bu kız anlamadı mı senin ona kesik olduğunu, bunca sene ona bakışından süzüşünden mutlaka anlamıştır demek ki onun gönlü sende yokmuş” diyorum. Bir de istemeden yangına körükle gidiyorum. “Bir arkadaşına falan çıtlatamadın mı ya onca sene” diyorum. “Yok” diyor “ne ona ne başkasına çıtlatamadım, reddeder diye cesaret edemedim, onu görünce dizlerimin titremesinden başka bir şey bilmem ben” diyor.

Aşık olduğu kız başkasıyla evlenmekte olan bir adama ne denir? Nasıl teselli edilir bilemedim. Bir de yüreğinde yıllarca onu sevip de açılamamanın verdiği pişmanlık var ki işi en çok zorlaştıran tarafta o.

Bu ah keşke açılsaydım acaba her şey farklı olur muydu, beni kabul eder miydi, mutlu olur muyduk düşünceleriyle daha çok uzun süre acı çekeceğe benzeyen bu adama tek diyebildiğim “kısmet değilmiş, yaşamak her şekilde güzel. Allah bir kapıyı kaparsa, unutma başka bir kapıyı açar” demek oldu. En son olarak da “unutma” dedim “her olmayan işte de bir hayır vardır”…

Sonra gideceğim yere varmadan arabadan indim. Bir daha taksiye binmek mi? Benim neyime…

Sağlıcakla,

Geçen gün kızlarla toplaşıp Ortaköy’deki House Cafe’ye gitmeye karar verdik. Mekan deniz kenarında olduğundan tatlı tatlı esiyordu. Biz de hem esintinin tadını çıkarmaya hem de vişneli-çikolatalı dondurmalarımızı yemeye başladık. Yanımızdan geçen tekneleri seyrederken de günün konusu belli oldu.

İki çocuk doğurmuş arkadaşım sarkık göbeği ve göğüslerinden başladı konuşmaya, kalçalarının genişliğinden devam etti, yüzündeki kırışıklarla jübilesini yaptı. Arkasından da çok iyi bir estetik uzmanın telefonunu aldığını ve yakında ufak tefek operasyonlar geçireceğinin ilk ipuçlarını vermeye başladı.

Ben diğer arkadaşların “aaaa neden böyle bir şeye ihtiyaç duyuyorsun” diye cevap vermesini beklerken bir tanesi “aman telefonu bana da ver, ben de gözaltı torbalarımı yaptırıcam” diye soloya katıldı.

Ve böyle paslaşa paslaşa herkes vücudunda sevmediği yerleri teker teker dökmeye başladı. Ne gözaltı morluğumuz kaldı, ne bacaklardaki çarpıklıklar, ne fazla kilolar, ne de gerdan kırışıklıkları. Derken birden kafamın tası atıverdi “yaaa arkadaşlar hepiniz güzel bakımlı kadınlarsınız ne oldu size böyle? Saçmalıyor olabilir misiniz acaba?” diye devreye girdim…

Benim çıkışım onları bir parça geri püskürtmüş olacak ki “ya aslında bedenimizi seviyoruz da” diye başlayan cümleler gelmeye başladı. Arkasından “Anette sen hiç TV seyretmiyorsun galiba, bak oradaki kadınlara hepsi manken gibi bizim neyimiz eksik biz de öyle olmak istiyoruz, genç olmak istiyoruz, güzel olmak istiyoruz, kusursuz olmak istiyoruz, kocalarımız bize hayran kalsın istiyoruz” diye içlerini dökmeye devam ettiler.

Bütün bu tiratlardan sonra ben onları kendi yanıma çekecekken onlar beni kendi yanlarına çektiler. Ve kendimi “arkadaşım şu doktorun numarasını bana da versen de ben de bir gözüksem” derken buluverdim. Yani sonuçta bende beğenilmek isteyen bir kadınım dimi ama?

Böylelikle bedenlerimizi seven (???) biz kadınlar ellerimize kağıt kalem alıp oramızı mı düzelttirsek, buramızı mı botokslatsak derken bulduk kendimizi. Ah şu gazetelerdeki fotoshop’lu görüntülerin gözü kör olsun. Bizi ne halleri soktu…

Üstelik eskiden sadece kadınlara ait olan bu kendini beğendirme ve mükemmel gözükme telaşı yavaş yavaş erkekleri de girdabına çekmeye başladı. Yani anlayacağınız artık hiçbirimize rahat huzur yok. Kimselere kendini beğenme şansı verilmiyor. Koyuyorlar önümüze örnek modelleri “işte hedef bu böyle olacaksınız” diye gözümüze sokuyorlar. Hadi diyelim ki ben bu durumu aştım. Ya partnerim? Ya o beni beğenmeyecek korkusu? Ya yolda yürürken erkekler bana bakmayacaklar, beğenilmeyeceğim korkusu…

Eh bütün bu duygu ve düşünceler içimize iyice ekildiğine göre kadın-erkek demeden estetik operasyonların artacağı bir on yıla giriyormuşuz gibi geliyor. Siz ne dersiniz?

Not: Fotoshop’lanmadan karşıma çıkmayın sakın dermişim J

Sağlıcakla,