ZAMAZİNGO

iklerimizi daha alçak bir ses tonu ile de aktarabilecekken niye bağırırız? ” diye tekrar sormuş. Öğrencilerden ses çıkmayınca anlatmaya başlamış: “İki insan birbirine öfkelendiği zaman, kalpleri birbirinden uzaklaşır. Bu uzak mesafeden birbirlerinin kalplerine seslerini duyurabilmek için bağırmak zorunda kalırlar. Ne kadar çok öfkelenirlerse, arada açılan mesafeyi kapatabilmek için o kadar çok bağırmaları gerekir.” “Peki, iki insan birbirini sevdiğinde ne olur? Birbirlerine bağırmak yerine sakince konuşurlar, çünkü kalpleri birbirine yakındır, arada mesafe ya yoktur ya da çok azdır.

Peki, iki insan birbirini daha da fazla severse ne olur? Artık konuşmazlar, sadece fısıldaşırlar çünkü kalpleri birbirlerine daha da yakınlaşmıştır. Artık bir süre sonra konuşmalarına bile gerek kalmaz, sadece birbirlerine bakmaları yeterli olur. İşte birbirini gerçek anlamda seven iki insanın yakınlığı böyle bir şeydir.”
Daha sonra ermiş öğrencilerine bakarak şöyle devam etmiş: “ Bu nedenle tartıştığınız zaman kalplerinizin arasına mesafe girmesine izin vermeyin. Aranıza mesafe koyacak sözcüklerden uzak durun. Aksi takdirde mesafenin arttığı öyle bir gün gelir ki, geriye dönüp birbirinize yakınlaşacak yolu bulamayabilirsiniz.”

FONDA bir masa… Arkada Sezen’in şarkıları çalsa… Ben AĞLASAM… Şişenin dibine dibine vursam…. MESELA diyorum… Sokaklardan bütün ERKEKLERİ kovsam… Bu gecelik evlerinde otursalar.. Korkmadan dolaşsam bütün şehri… Kimse DOKUNMASA bana…. Bir sandalda sabahlasam…! Alabildiğince KADIN… Alabildiğince ÖZGÜR olsam… Küfür etsem ağız dolusu, utanmasam… Şehre isyanımı haykırsam… Kim bilir kaç kere satılmıştır, bu dünyanın ANASI…… MESELA diyorum… Bu gecede ben BABASINI satsam