ZAMAZİNGO

1931 yılında Hindistan’ın Madhya Pradesh eyaletinde dünyaya gelen Osho üniversite eğitimini tamamlayarak kendini felsefeye adadı. “Asi Ruh” ya da “Provokatör Mistik” olarak da anılan Osho daha çocukluk yıllarından itibaren toplumun dayattığı genel geçer bilgilerin karşısında yer aldı ve doğruyu bulmak için seçtiği yol deneyimlemekti.  Uslanmaz varoluşçu Osho toplum, din, politika, felsefe ve ahlak ile ilgili birçok cesur sav ve söylemle otoritelerin tepkisini çekmiştir.

Osho öğretileri sadece kitaplarla sınırlı değildir, 35 yılı aşkın bir süre boyunca tüm dünyada uluslar arası dinleyicilerle yaptığı doğaçlama konuşmalarının sesli ve görsel kayıtları bulunuyor. Osho, Londra’da Sunday Times tarafından “20. Yüzyılın 1000 Yaratıcı İnsanı” arasında gösterildi ve Amerikalı yazar Tom Robbins tarafından “İsa’dan beri en tehlikeli insan” olarak nitelendirildi. Kendisini tanımayanlar için fikir edinmeleri adına Osho 101 tadında bir alıntılar listesi hazırladık. İyi okumalar, pırırl pırıl aydınlanmalar dileriz.

İnsanoğlu muazzam bir şekilde mutlu olabilir ve muazzam bir şekilde mutsuz olabilir; seçiminde özgürdür.

Tüm dünyayı ayaklarının altına almış ve kendini kaybetmişsen, dünyanın tüm zenginliklerini fethetmiş ve kendi içsel hazineni kaybetmişsen, zenginliklerinle ne yapacaksın?

(Sıfırlayamadıktan sonra… )

Anın içinde seninle olmakta olan her şeyi kullan ama sahiplenme. Hiçbir şey senin değil, her şey varoluşa aittir.

 Gerçek bir eğitim sana rekabet etmeyi öğretmeyecek; sana kendini kimseyle kıyaslamadan yaratıcı olmayı, sevgi dolu olmayı, saadet içinde olmayı öğretecek.

 Eğer başkalarını günahkarlar olarak lanetleyerek bir aziz haline geleceğini düşünüyorsan, senin azizliğin yeni bir ego tatmininden başka bir şey değildir.

 Mutluluk her zaman bir yan üründür. O doğrudan bir arayışın sonucu değildir. Aklının ucunda bile yokken o gerçekleşir.

Toplum nevrozludur ve coşku dolu insanların var olmasına izin vermez. Onlar toplum için tehlikelidir.

 Toplum sana hırslı olmayı öğretir. Hırs, yarında yaşamak demektir. Hırs bugünün yarın için kurban edilmesi demektir.

Hasta, depresyonda ve ıstırap içinde olduğunda, teselli etmek için arkadaşların seni ziyarete gelir. Mutlu olduğunda aynı arkadaşların seni kıskanmaya başlar. Hiç kimse mutlu bir insandan hoşlanmaz çünkü mutlu bir insan diğerlerinin egosunu incitir.

 Güçlü rüzgarlar seni oraya buraya sürüklüyorsa onlara direnme; onlar sen direndiğin için onlar güçlü görünüyorlar. Rahatla ve bırak seni götürsünler. Onlarla git, bütün olarak git.

 Sıradanlığını kabul ettiğin an sıra dışı hale gelirsin. Cehaletini kabul ettiğin an, ilk ışık huzmesi varlığının içine girmiştir, ilk çiçek açmıştır.

 Geçmişten ve gelecekten özgür olmak özgürlüğü ilk defa tatmak demektir. Ve bu deneyimde kişi bütün ve sağlıklı hale gelirse tüm yaraları iyileşir.

 Tamamlamadan bıraktığın ne varsa rüyalarında tamamlanmak zorundadır; yaşamadığın her ne varsa bitmemiş bir iş olarak kalır ve kendisini zihinde tamamlar; rüya denilen şey budur.

Istırabını saklayarak ondan kurtulamayacaksın; daha çok ıstırap yaratacaksın. İlk yapman gereken şey onunla yüzleşmektir.

Seks iki kişiyi anlık, çok yüzeysel ve gelişigüzel olarak birleştirebilir. Gerçek sevgililerin daha ihtişamlı ortak ilgileri vardır.

Geçmiş artık olmayandır ve gelecekse henüz olmamış olandır. Her ikisi de yoktur. Var olan şimdidir.

İnsanlar kendilerini yalnız hissediyorlar; birilerinin bu yalnızlığı gidermesini istiyorlar. Buna aşk diyorlar. Kendi kendine yettiğinde, yalnızken gayet mutlu olduğunda, işte o zaman aşk mümkündür.

Sana gereken yalnızlığını unutturacak şeyler değil; tek başınalığının farkına varmandır. Ve bunu yaşamak öyle güzeldir ki, sana kalabalıktan ve hayatındaki kişiden özgür kalmanı sağlar. Yalnızlık korkunu yenip seni özgürleştirecek olan budur.

Aşk kıskançlığı bilmez, tanımaz. İncinen egodur, rekabete giren egodur. Kıskançlık hissedip sahiplenen de egodur; çünkü ego ancak sahiplenerek var olabilir.

Kendini seven insan gerçek aşka adım atmış olur. Hiç kimse kendini sevmeyeni sevmez. Sen bile kendini sevmiyorsan başka kim o zahmete girer ki?

kaynak: listelist.com

Kalp hastalıkları olan kişiler, genelde güçlü, iradeli, dediğim dedik, kararlı, kendinden emin, maddi dünyada başarılı olurlar. Fakat kendi içlerinde maniveyeti bulamamış, kullanılırım endişesiyle kalbini açmaktan korkan, sevgisini ve şefkatini ifade edemeyen insanlar olabilirler.

Nefes seanslarında kalp hastalarına nefesine baktığımızda göğüs kafesine nefes alamadıklarını gözlemleriz. Nefesin gitmediği bölgedeki organlarımız sağlığını kaybeder.

Nefes seanslarında söylediğimiz olumlamalar;

“ Kalbimi sevgiye açmak güvenli, Sevgiyi ve şefkati almaya hazırım, Yaşamın ve allah’ın desteğini kabul ediyorum, Teslim ediyorum ”                                                       .nefesterapisi.net/                                                              

   Gülin Sarıyiğit                                                             Tel : 0 532 665 41 15

Asıl eksiklik, eksik olduğumuzu düşünmekti.
Asıl eksiklik, çareyi başkasında aramaktı. Hayatın matematiği farklı;
iki yarımı toplayınca bir etmiyor.
İnsan tek başına mutsuzsa başka biriyle de
mutlu olamıyor.
Önce yalnızdık.
9 ay boyunca karanlık bir yerde dışarı çıkmayı bekledik ve
dünyaya ağlayarak
geldik.
Pişman gibiydik. Ya da mecburen gelmiş gibi.
Biraz büyüdükten sonra, kendimizi bildiğimiz anda, içimizi kemiren,
kalbimizi
kurcalayan o tuhaf duyguyu hissettik: Bir yerde bir eksik var dedik.
Korktuk.
‘Bunun sebebi ne?’ diye sorduk kendimize. Cevabı yapıştırdık:
‘Demek ki sahip olmadığımız bir şeyler var.
O yüzden eksiklik hissediyoruz’. Peki, neye sahip olmamız gerekiyor?
Çocukken ‘yaşımız küçük’ diye düşündük.
Her istediğimizi yapamıyoruz.
Kurallar, yasaklar var. Büyüyünce her şey yoluna girecek.
Büyüdükçe bir şey değişmedi.
Yine huzursuzduk. İçimizden bir ses aynı sözcükleri fısıldıyordu:
‘Bir eksik var. Kafamız karıştı.
Nasıl kurtulacağız bu iğrenç duygudan?
Nasıl geçecek bu?
Aklımıza yeni cevaplar geldi: Okulu bitirince geçecek.
İşe girince geçecek.
Para kazanınca geçecek. Tatile gidince geçecek.
Okulu bitirdik. Diploma aldık.
İşe girdik. Kartvizit aldık. Çalıştık. Para kazandık. Taşındık.
Araba aldık.
Çalıştık. Eve yeni eşyalar aldık.
Tatile gittik. Dans ettik. Terfi ettik.
Kartviziti değiştirdik.
Daha çok çalıştık. Daha çok para kazandık. Çalıştık. Çalıştık.
Geçmedi.’Bir yerde bir eksik var’ hissi, hala orada duruyordu.
Bu sefer de ‘Sevgilimiz olunca geçecek’ dedik.
‘Yalnızlığımız sona erince bui lletten kurtulacağız.
‘Beklemeye başladık.
Derken, biri çıktı karşımıza aşık olduk.
Ve anında başka biri olduk.
Daha güçlü, daha güzel, daha akıllı biri.
Hesap cüzdanları, kartvizitler,
hatta ilaçlar bile böyle hissetmemizi sağlamamıştı.
Sevgilimizin gözlerinde, daha önce bize verilmemiş
kadar büyük sevgi ve hayranlık gördük.
Sevgilimizin gözlerinde Tanrı’ yı gördük.
Işığı gördük.’Tünelin ucundaki ışık b u olmalı’ diye düşündük ‘kurtulduk’.
Sonra bir gün, daha dün bize deli gibi aşık olan insan çekip gidiverdi.
Ya da artık eskisi gibi sevmediğini söyledi.
Ya da başka birine aşık olduğunu söyledi.
Ya da daha kötüsü, başka birine aşık oldu ama söylemedi.
Telefonu açmamasından, elimizi tutmamasından, sevişmemesine bahane bulmak
zorunda kalmamak için biz uyuduktan sonra yatağa gelmesinden anladık, bir
terslik olduğunu.
Belki de sevmekten vazgeçen veya terk eden sevgilimiz değildi, bizdik.
Fark etmez. Sonuçta aşk bitti.
Şimdi her yer bomboş. Şimdi tekrar yalnızız. Başladığımız yere döndük.
Yıllarca uğraştık, eksiğin ne olduğunu bulamadık. Halbuki her şeyi denedik, her
yere baktık.
Öyle mi? Bakmadığımız bir yer kaldı.
İçimize bakmadık.
Eksik parçayı dışarıda aradık ama içimizde saklı olabileceğini akıl etmedik.
Birilerini sevdik, birileri bizi sevsin diye uğraştık ama kendimizi sevmedik.
Şaşıracak bir şey yok, tabii ki sevmedik.
Kendimizi sevsek bu kadar koşturur muyduk?
Canımız yanmasın diye duvarların ardına saklanır mıydık?
Kendimizi boş sanıp doldurmaya uğraşır mıydık?
Terk edilmekten korkar mıydık?
Asıl eksiklik, eksik olduğumuzu düşünmekti.
Asıl eksiklik, çareyi başkasında aramaktı.
Hayatın matematiği farklı; iki yarımı toplayınca bir etmiyor.
İnsan tek başına mutsuzsa başka biriyle de mutlu olamıyor.
‘Herkes beni sevsin’ diye uğraşınca kimse gerçekten sevmiyor,
herkes sevgisine şart koyuyor, sınır koyuyor.
Oysa ‘kendime duyduğum sevgi bana yeter’ diye düşününce,
kendimizi olduğumuz gibi kabullenince yarım tamamlanıyor.
Her şey bir oluyor. İşte o zaman perde aralanıyor.
Acı diniyor.
İşte o zaman başka `bir`i bir araya gelerek, hesabın kitabın,
korkunun kaygının hüküm sürdüğü sahte bir sevgi yerine,
gerçek bir sevgi yaratılabiliyor …..

Can Dündar

“Tanrı size istediğiniz insanları değil, ihtiyacınız olan insanları verir. Öyle ki bu insanlar size yardım edecek, sizi incitecek, size acı verecek, sizi terk edecek, sizi sevecek ve olmanız gereken insan olabilmenizi sağlayacaktır.” Lao Tzu