ZAMAZİNGO

Kendi olarak, sana gelen… Sana gereksinimi olmadan, seni isteyen.. Sensiz de olabilecekken, senin ile olmayı seçen.. Kendi olmasını, seninle olmaya bağlayan.O, işte…

Oruç Aruoba

Yarım somunun var mı? Bir ufak da evin?
Kimselerin kulu kölesi değil misin?
Kims…enin sırtından geçindiğin de yok ya?
Keyfine bak: en hoş dünyası olan sensin.

Ömer HAYYAM

Başka birisine kendime yetemediğim için bağlanıyorsam, karşımdaki kadın ya da erkek benim için bir cankurtaran olabilir belki ama aramızdaki bağ sevgi bağı olamaz. Çelişik gibi görünse de yalnız kalabilme yeteneği sevebilme yeteneğinin tek koşuludur.”

Sevme Sanatı / Erich Fromm

“İnsan kendisini kutsal ve sağlam bir sevgiyle sevmeyi öğrenmeli. İnsan kendisine tahammül etmeyi öğrenmeli.” Nietzche

mitolojiye göre odysseus un karısı penelope, kocasının truva dan dönüşünü beklerken kendisine yapılan başkasıyla evlenme baskısını bertaraf etmek için çevresindekilere örgüsünü bitirince evleneceğini söyler. tezgahta dokuduğu motifleri akşama kadar dokur, dokuduklarını da sabaha kadar çözer. yani o örgü hiç bitmez

BEN BENDEN OLGUN İNSAN İSTERİM
Ben;
Benden olgun insan isterim karşımda!
Benden dür…üst,
En ufak dalgada,
Arkasını dönmeyecek kadar olgun…
Arkamı döndüğümde,
Sırtımdan vurmayacak kadar güvenilir…
Bir o kadar cesaretli olmalı.
Yağmurdan ıslanıp,fırtınadan kaçmamalı.
Ayağı taşa takılınca kayadan korkmamalı.
İşine gelince sevip,
Zoru görünce bırakmamalı!…
CAN YÜCEL

Ne zaman öleceğimizi bilsek hayatımız nasıl olurdu acaba?
Tercihlerimiz, önceliklerimiz nasıl değişirdi?
Yaşamak için bir işte çalışıyor olurduk mutlaka. Ancak iş ne kadar yer kaplardı hayatımızda?
Mesai saati dışında ne kadar kafa yorardık işe?
Sevdiklerimizle zaman geçirmeyi, keyif aldığımız şeyler yapmayı ötelermiydik iş için? Hadi bu akşam gel iki laflayalım diyen arkadaşımıza, bu akşam çok işim var, başka zaman diyebilirmiydik?
Oyun oynamak isteyen çocuğumuzu işim var diyerek başımızdan savabilirmiydik?
Bizden iki çift güzel söz bekleyen eşimizden bunu esirgeyebilirmiydik?
Özledim yavrum gel bir yüzünü göreyim diyen annemize en kısa zamanda anne diyebilirmiydik?
Yada bir aile kurarmıydık?
Çevre baskısını ne kadar takardık acaba? Kim ne düşünmüş ne demiş diye bu kadar dert edermiydik?
Sevdiğimize aşkımızı itiraf etmek için bu kadar beklermiydik?
Doğru zamanın gelmesini beklerken kaçan fırsatlar için bu kadar yanarmıydık?
Bizi yoran, sahte her türlü ilişkiyi bu denli zorlarmıydık?
Bu kadar zor vazgeçebilirmiydik o zaman? Yoksa kalan ömür kısa deyip yola devam mı ederdik?
Hep hayalini kurduğumuz tatili bu kadar ötelermiydik?
Önceliklerimiz nasıl değişirdi acaba?
Düşünmek lazım…
Keşke dememek için geç kalmamak, hayatı ıskalamadan yaşamak lazım…

S&L