Son yıllarda rotam Ege.
Daha “insan insan” insanların olduğu bölgeler.
Ya da denizin orta yeri.
Sessiz, sakin, temiz.
Bugün pazar, yine öyle bir yerdeyim.
Zaten bu yazın büyük bölümünü öyle geçirdim.
Yıllardır yapamadığım uzun tatillerin, gazeteden aranmadan geçiremediğim günlerin acısını çıkarırcasına.
Aklıma esiyor, biniyorum otomobile basıyorum canımın istediği yere.
Duble… yollar en çok bana yarıyor son zamanlarda.
Dün gece üç arkadaş çok güzel bir yemek yedik.
Ucuz bir Yunan şarabı eşliğinde.
Türkiye’ye yakın ama Türkiye’den uzak bir keyif içindeyim.
Ailece çıktığım tatillerde telefonu bile yanıma almıyorum. Alsam da açmıyorum.
Artık cep telefonu her isteyenin bana istediği anda ulaşması için değil.
Benim canım istediği zaman, istediğime ulaşmam için.
Zaten telefon yanımda olsa da, gerçek dostlar dışında arayan pek az.
Sayıları üçü geçmeyen gazeteci arkadaş.
Birkaç siyasetçi.
Ve en yenisi 20 yıllık bir avuç dost.
Geçen haftayı Fransa’da geçirdim. Yavaşı bile bizimkinden hızlı trenlerle seyahat ettim. Belediye otobüsü ile gittiğim sakin, gürültüsüz, müziksiz, çocuk sesiyle dolu halk plajlarında denize girdim.
Dağlara çıktım.
Ucuz ama lezzetli lokantalarda şahane yemekler yedim.
Şimdi bambaşka bir coğrafyadayım.
Önümüzdeki hafta sonu ise bir dostumun köy evinde bağ bozumu yapacağım.
Kafayı takmazsanız hayat güzel.
Galiba dünyayı bozan iletişim denilen zillet.
İnsan kendi kendiyle kalınca hayat hoş.
Fatih Altayli’nin splak yazisindan alintidir
Daha “insan insan” insanların olduğu bölgeler.
Ya da denizin orta yeri.
Sessiz, sakin, temiz.
Bugün pazar, yine öyle bir yerdeyim.
Zaten bu yazın büyük bölümünü öyle geçirdim.
Yıllardır yapamadığım uzun tatillerin, gazeteden aranmadan geçiremediğim günlerin acısını çıkarırcasına.
Aklıma esiyor, biniyorum otomobile basıyorum canımın istediği yere.
Duble… yollar en çok bana yarıyor son zamanlarda.
Dün gece üç arkadaş çok güzel bir yemek yedik.
Ucuz bir Yunan şarabı eşliğinde.
Türkiye’ye yakın ama Türkiye’den uzak bir keyif içindeyim.
Ailece çıktığım tatillerde telefonu bile yanıma almıyorum. Alsam da açmıyorum.
Artık cep telefonu her isteyenin bana istediği anda ulaşması için değil.
Benim canım istediği zaman, istediğime ulaşmam için.
Zaten telefon yanımda olsa da, gerçek dostlar dışında arayan pek az.
Sayıları üçü geçmeyen gazeteci arkadaş.
Birkaç siyasetçi.
Ve en yenisi 20 yıllık bir avuç dost.
Geçen haftayı Fransa’da geçirdim. Yavaşı bile bizimkinden hızlı trenlerle seyahat ettim. Belediye otobüsü ile gittiğim sakin, gürültüsüz, müziksiz, çocuk sesiyle dolu halk plajlarında denize girdim.
Dağlara çıktım.
Ucuz ama lezzetli lokantalarda şahane yemekler yedim.
Şimdi bambaşka bir coğrafyadayım.
Önümüzdeki hafta sonu ise bir dostumun köy evinde bağ bozumu yapacağım.
Kafayı takmazsanız hayat güzel.
Galiba dünyayı bozan iletişim denilen zillet.
İnsan kendi kendiyle kalınca hayat hoş.
Fatih Altayli’nin splak yazisindan alintidir
ZAMAZİNGO 
Yorum bırakın